alt29 Յու­նո­ւար 1919ին, այժ­մու Ա­րա­մի փո­ղո­ցի թիւ 9 շէն­քի ա­տե­նի իր բնա­կա­րա­նին մէջ, մա­հա­ցաւ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան հիմ­նա­դիր եւ այն ժա­մա­նակ ներ­քին գոր­ծոց նա­խա­րար Ա­րամ Մա­նու­կեան` բծա­ւոր տիֆ հի­ւան­դու­թեան պատ­ճա­ռով (այս շէն­քը Ա­րա­մին նո­ւի­րած էր Ֆա­դէյ Քա­լան­թա­րեա­նը՝

alt1915 ի Ապ­րիլ 24ին, ­Պոլ­սոյ մէջ կը կա­տա­րո­ւին մե­ծա­ծա­ւալ ձեր­բա­կա­լում­ներ՝ թրքա­կան իշ­խա­նու­թեանց կող­մէ նա­խա­պէս պատ­րաս­տո­ւած ցու­ցա­կով: ­Շուրջ 220 հայ ե­րե­ւե­լի­ներ, ո­րոնց մէջ կ­՛ըլ­լան մտա­ւո­րա­կան­ներ, ա­ռեւտ­րա­կան­ներ, բժիշկ­ներ, դե­ղա­գործ­ներ, հո­գե­ւո­րա­կան­ներ, փաս­տա­բան­ներ եւ քա­ղա­քա­կան գոր­ծիչ­ներ, ա­նակն­կա­լօ­րէն կը

altԳործազրկութեան հարցով զբաղող լրագրող բարեկամս լուսանկարած էր երէկ ընտանիք մը, որ կը բնակէր լքուած օթոպիւսի մը մէջ։ Մայրաքաղաքին մէկ ծայրը, ամայութեան մէջ, ձգուած էր այս անտէր ու անպէտ օթոպիւսը, որ երկնային նուէր մը եղած էր այդ անտուն ընտանիքին համար։ Ընտանիքին հայրը

­alt «­Մեր լե­զուն ա­րիւնն է մեր,
Ա­րիւ­նից ա­ւե­լի թանկ,

altԱնց­նող տա­րո­ւայ ըն­թաց­քում Հա­յաս­տա­նի բնակ­չու­թիւ­նը, ըստ պաշ­տօ­նա­կան տո­ւեալ­նե­րի, նո­ւա­զել է շուրջ 12 հա­զա­րով: Ար­տա­գաղ­թի չափն ա­ւե­լին էր: Բա­րե­բախ­տա­բար Հա­յաս­տա­նում ա­ւե­լի շատ ծնւում են, քան` մա­հա­նում, եւ միայն դրա շնոր­հիւ է, որ նուազ­ման թի­ւը կազ­մել է 12 հա­զար: Երբ մար­դիկ շա­րու­նա­կում են հե­ռա­նալ հայ­րե­նի­քից, դա նշա­նա­կում է, որ Հա­յաս­տա­ նում