­altՈ­րա­կով զար­գա­ցում: Ո՛չ ձե­ւա­կան, ո՛չ մար­դոր­սա­կան:

Ո­րա­կով զար­գաց­ման հա­մար անհ­րա­ժեշտ է ո­րակ ժա­ռան­գել եւ փո­խան­ցել:

Յո­վիկ Չարխ­չեան, իր անձ­նա­կան կայ­քին մէջ (Blog), տե­ղադ­րած է «ԹԷ ԻՆՉՊԷ՞Ս ԳՐՈՂԸ ՕԴԱՆԱՒԵՐ ԲԵՐԵՑ» վեր­նա­գի­րով պատ­մու­թիւն մը, ուր կը ներ­կա­յաց­նէ Հա­յաս­տա­նի Ա­ռա­ջին Հան­րա­պե­տու­թեան օ­րե­րուն սփիւռ­քի մէկ հա­մայն­քի հայ­րե­նա­սի­րա­կան ձեռ­նար­կը, ո­րուն հետ այ­սօր չեն կրնար մրցիլ ա­մէ­նէն բար­գա­ւաճ, ա­մէ­նէն յանձ­նա­ռու հա­մայնք­նե­րը՝ Ա­րեւմ­տեան Ա­մե­րի­կա­յէն սկսեալ մին­չեւ Լի­բա­նան, մին­չեւ Մոս­կուա:

 Ա­հա՛ պատ­մու­թիւ­նը.

altՔա­ղա­քա­կան պայ­քա­րի մէջ, ինչ­պէս կեան­քի ո­րե­ւէ փոր­ձա­դաշ­տիպա­րա­գա­յին, կռո­ւողը ե՛ւ կը յաղ­թէ, ե՛ւ կը պար­տուի. թէ՛ոս­տում եւ յա­ռաջ­խա­ղացք կ­՚ար­ձա­նագ­րէ, թէ՛ընկր­կում ու տե­ղա­տո­ւու­թիւն կ­՚ու­նե­նայ։

Պարզ է, որ տե­ղե­կա­տո­ւա­կան եւ քա­րոզ­չա­կան մար­զե­րուն մէջ շար­ժան­կա­րը շատ կա­րե­ւոր գոր­ծօն է, մա­նա­ւանդ երբ ա­րո­ւես­տի մա­կար­դա­կով եւ ար­ժէք­նե­րով կը պատ­րաս­տո­ւի: Հա­յաս­տան եւ ընդ­հան­րա­պէս հա­յու­թիւ­նը շար­ժան­կա­րը իբ­րեւ այդ­պի­սին տա­կա­ւին ա­ռա­ւե­լա­գոյնս չեն կրցած օգ­տա­գոր­ծել` հա­կա­ռակ այդ մար­զին մէջ մեր ու­նե­ցած հսկա­յա­կան նե­րու­ժին: Ու­րա­խա­լի եւ, ին­

Ե.Խ. Խորհր­դա­րա­նա­կան Վե­հա­ժո­ղովն մի կող­մից չըն­դու­նեց բրի­տա­նա­ցի պատ­գա­մա­ւոր Ռո­բերտ Ո­ւոլ­թե­րի հե­ղի­նա­կած՝ «Բռ­նու­թիւն­նե­րի ա­ճը Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղում եւ Ադր­բե­ջա­նի այլ գրա­ւեալ տա­րածք­նե­րում» վեր­տա­ռու­թեամբ հա­կա­հայ­կա­կան բա­նա­ձե­ւի նա­խա­գի­ծը, սա­կայն միւս կող­մից ըն­դու­նեց Բոս­նիաՀեր­ցե­գո­վի­նա­յի պա­տո­ւի­րակ Մի­լի­ցա Մար­կո­վի­չի ներ­կա­յաց­րած՝