alt«Ա՜խ, լե­զո՜ւն, լե­զո՜ւն, լե­զո՜ւն. լե­զուն որ չը­լի...»

­Հա­յերս վստա­հա­բար միակ ժո­ղո­վուր­դը չենք, որ տագ­նապ ապ­րած ենք ու կ­’ապ­րինք մեր լե­զո­ւին կրած նա­հանջ­նե­րուն ու ա­ղա­ւա­ղում­նե­րուն. ազ­գի ա­պա­գա­յով

altԱ­պա­գայ սե­րունդ­նե­րու ժա­ռան­գը ա­պա­հո­վե­լով

Ա­հա՛ դար­ձեալ հա­սաւ հայ մա­մու­լի խորհր­դան­շա­կան այդ թո­ւա­կա­նը, որ ա­մէն տա­րի յու­նա­հա­յու­թիւնն ալ կը թե­ւա­կո­խէ, Ա­զատ Օր թեր­թի հիմ­նադ­րու­թեան յո­բե­լեա­նը նշե­լով։

 

 

alt«Գ­րա­կա­նու­թիւն» եզ­րը, իր գե­ղարո­ւես­տա­կան ըմբռ­նու­մէն զատ, ու­նի ա­ւե­լի լայն հաս­կա­ցո­ղու­թիւն մըն ալ, օ­րի­նակ՝ երբ կ’ը­սենք, թէ ըն­դար­ձակ գրա­կա­նու­թիւն կայ ար­հեստ­նե­րու մա­սին, նախ­նա­կան ըն­կե­րու­թիւն­նե­րու մա­սին, աստ­ղա­գի­տու­թեան մա­սին, յե­ղա­փո­խու­թեան եւ ա­զա­տագրա­կան պայ­քա­րի մա­սին, ըն­

alt«Ին­տեր­ֆաքս» գոր­ծա­կա­լու­թիւ­նը, վկա­յա­կո­չե­լով Ռու­սաս­տա­նի ի­րա­ւա­կան տե­ղե­կա­տո­ւի կայ­քը, հրա­պա­րա­կել է նա­խորդ տա­րի Հա­յաս­տա­նի եւ Ռու­սաս­տա­նի մի­ջեւ ստո­րագրուած՝ ռազ­մա­տեխ­նի­կա­յի մա­տա­կա­րար­ման վե­րա­բերեալ վար­կա­յին հա­մա­ձայ­նագ­րի ման­րա­մաս­նե­րը:

altՎեր­ջերս ատր­պէյ­ճան­ցի­նե­րը հեր­թա­կան «սեն­սա­ցիոն» («ցնցիչ») յայ­տա­րա­րու­թիւնն ա­րե­ցին, թէ 400ից ա­ւե­լի ժա­մա­նա­կա­կից հայ­կա­կան ազ­գա­նուն­ներ ատր­պէյ­ճա­նա­կան ծա­գում ու­նեն: