altԹուր­քիոյ տա­րած­քին գտնո­ւող հա­յոց մշա­կու­թա­յին ժա­ռան­գու­թիւ­նը անխ­նա­մու­թեան եւ տրո­ւած վնաս­նե­րու պատ­ճա­ռաւ ոչն­չա­նա­լու վտան­գին դէմ յան­դի­ման կը գտնո­ւի։ Միւս կող­մէ կարգ մը դրա­կան զար­գա­ցում­ներ ալ կ­՚ար­ձա­

Նէվ­զաթ Օ­նա­րա­նէն հե­ռա­խօ­սա­զանգ մը ստա­ցայ։ Ա­թա­թիւր­քի ա­նո­ւան գրա­դա­րա­նէն գիրք մը գտած էր եւ կը կար­ծէր, թէ կա­րե­ւոր կրնայ ըլ­լալ։

Այս­պէս սկսաւ այս գիր­քին ո­դի­սա­կա­նը։ Օս­մա­նեան Կայս­րու­թեան ժա­մա­նակ գոր­ծող հայ կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րու մա­

Գորֆո՛ւ, հըմայքիդ օղակին մէջ զիս

բռներ կը տանիս.

Մի­ջին Ա­րե­ւել­քը վայ­րա­գու­թիւն­նե­րու ա­հա­սար­սուռ թա­տե­րա­բե­մի վե­րա­ծո­ւած է: Հա­մա­տա­րած քան­դու­մի եւ մար­դաս­պա­նու­թեան ի տես, տա­րա­ծաշր­ջա­նի վե­րա­ձե­ւա­ւոր­ման մի­տող մի­ջազ­գա­յին գլխա­ւոր ու­ժերն ան­գամ

­Կան սրտցաւ հայ ծնող­ներ, ո­րոնք կը մտա­հո­գո­ւին ի­րենց զա­ւակ­նե­րու օ­տա­րա­խօս դառ­նա­լու ըն­թաց­քէն, մա­նա­ւանդ երբ գի­տեն, որ ի­րենք կանգ չեն ա­ռած զո­հո­ղու­թիւն­նե­րու առ­ջեւ, որ­պէս­զի ի­րենց զա­ւակ­նե­րը հայ ըլ­լան,