­Հա­ւա­նա­բար շա­տե­րու միտ­քը չարչր­կած է այն հար­ցը, որ տա­րի­ներ շա­րու­նակ հա­յու­թեան կա­րիք­նե­րուն հան­դէպ հե­տաքրքրու­թիւն ցոյց չտո­ւած ­Գըրգ ­Գըր­գո­րեա­նի մէջ ինչ­պէ՞ս արթն­ցաւ զգայ­նու­թիւ­նը Ս­փիւռ­քի ու ­Հա­յաս­տա­նի դժո­ւա­

altԹէեւ ան­ցել է ա­ւե­լի քան 70 տա­րի, սա­կայն ստա­լի­նեան բռնու­թիւն­նե­րի եւ հայ մտա­ւո­րա­կան­նե­րի սպան­դի շրջա­նը լիո­վին բա­ցա­յայ­տուած չէ. դա­տա­պար­տո­ւել են ա­րարք­նե­րը, սա­կայն ող­բեր­գա­կան ի­

­alt«Ա­րիւ­նից ծո­րած ե­րիզ մի կար­միր,
Երկն­քից պո­կո­ւած կտոր մի կա­պոյտ,

alt Նեկ­տար ­Յով­նա­նի ­Գաս­պա­րեա­նի վկա­յու­թիւ­նը - Ծն. 1910 թ., Արդ­վին, ­Տան­ձոտ գիւղ

Արդ­վի­նի շրջա­նի ­Տան­ձոտ գիւ­ղը՝ ծննդա­վայ­րը, մի գե­ղե­ցիկ այ­գես­տան էր։ ­Տան­ձոտ ա­նունն է կրել, քա­նի որ այն­տեղ տաս­նե­

Σή­με­ρα θα λέ­γαμε ό­τι ο για­τρός Φρί­ντριχ Βίλ­χελ­μ φον Πά­ροτ ή­ταν αλ­πι­νι­στής, αλ­λά πέ­θα­νε τριά­ντα χρό­νια προ­τού κα­θιε­ρω­θεί αυ­τός ο ό­ρος (1875) και δεν ξέ­ρου­με ποια ο­νομα­σί­α έ­δι­ναν τό­τε σ’ αυ­τήν την κα­κιά συ­νή­θεια,