Ապ­րո­ղի մը վերջ­նա­կան մեկ­նու­մը դէ­պի ա­նէու­թիւն,- ըն­կա­լեալ բա­ռով մը՝ դէ­պի ան­դե­նա­կան-, ինք­նին դժո­ւար ըմբռ­նե­լի, դժո­ւար «խօ­սե­լի» դէպք է, գլխա­գիր՝ Դէպք է - տա­նող մին­չեւ համ­րա­ցում։ Մա­նա­ւանդ երբ մեկ­նո­ղը ե­ղած է

Հիւ­սի­սա­յին Սու­րիոյ մէջ քրտա­կան ու­ժե­րուն ար­ձա­նագ­րած յա­ռաջ­խա­ղացքն ու զգա­լի յա­ջո­ղու­թիւն­նե­րը լուրջ մտա­հո­գու­թիւն կը պատ­ճա­ռեն Ան­գա­րա­յի:

­Ս­տե­փան Զա­քա­րի Ս­տե­փա­նեա­նի վկա­յու­թիւ­նը
(Ծն. 1907 թ., Խար­բերդ, Թիլ գիւղ)

Խար­բեր­դի Թիլ գիւ­ղը ե­ղել է թա­գա­ւո­րա­նիստ քա­ղաք՝ Եփ­րատ գե­տի ա­փին, ո­րը հո­սում էր մեր գիւ­ղի ա­ռա­ջից։

Յու­նաս­տա­նի պե­տա­կան սնան­կաց­ման ա­ղէ­տը վեր­ջին օ­րե­րուն ա­րա­գօ­րէն ու թա­ւալգ­լոր ան­կում ապ­րե­ցաւ։
Ամ­բողջ յոյն հա­սա­րա­կու­թիւ­նը այ­սօր մատ­նո­ւած է ըն­կե­րատն­տե­սա­կան ծան­րա­գոյն անձ­կու­թեան ու

­Ե­րէ­կո­ւը­նէ ի վեր ­Հա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան մայ­րա­քա­ղա­քին վրայ կա­խո­ւած է դա­մոկ­լեան ա­հա­բե­կիչ սու­րը՝ ար­դեօ՞ք իշ­խա­նու­թիւն­նե­րը ի վեր­ջոյ պի­տի դի­մեն ­Բաղ­րա­մեան պո­ղո­տա­յի ցու­ցա­րար­նե­րու պատ­նէ­