Երբ տա­սը օր ա­ռաջ խումբ մը ե­րի­տա­սարդ­ներ ինք­նա­բուխ կեր­պով հա­ւա­քո­ւե­ցան Ե­րե­ւա­նի Ա­զա­տու­թեան հրա­պա­րակ` դէմ ար­տա­յայ­տո­ւե­լու ե­լեկտ­րա­կա­նու­թեան սա­կի նա­խա­տեսուող բարձ­րաց­ման, ոեւէ մէ­կու մտքէն չէր կրնար անց­նիլ, որ ա­նոնց բո­ղո­քի շար­ժու­մը բուռն ար­ձա­

Յայտ­նի է, որ ­Զօ­րա­վա­րին բարձր էին գնա­հա­տում ե՛ւ բա­րե­կամ­նե­րը, ե՛ւ թշնա­մի­նե­րը։ Ու ­Զօ­րա­վա­րի մա­սին բա­զում աս­քեր են հիւ­սել նրանք։ Այս մէկն էլ պահ­պա­նո­ւած է ա­կա­դե­մի­կոս ­Ծա­տուր Ա­ղա­յեա­նի յու­շե­րում. նա 1958թ. Ան­գա­

­Թուրք Ե­ղեռ­նա­գոր­ծու­թեան ու մեր ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան հա­րիւ­րա­մեակն է այս տա­րի: Այս ա­ռի­թով, հեր­թա­կա­նօ­րէն տե­ղի ու­նե­ցան կարգ մը պե­տու­թեանց ճա­նա­չում­նե­րը ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան: Այս ան­գամ կա­րե­ւոր

­Այս տա­րո­ւայ Ապ­րիլն ու­րիշ էր: ­Հուժ­կու էր ա­մէն ինչ, նոյ­նիսկ` ապ­րիլք­սան­չոր­սեան անձ­րե­ւը:

­Կար­ծես բո­լո­րը, խօսք­նե­րը մէկ ա­րած, հա­րո­ւա­ծում էին:

«Ա­ւա­զէ ամ­րո­ցի աղ­ջիկ­նե­րը» վէ­պը, որ կը պատ­մէ ­Հա­յոց ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան մա­սին, Ա­մե­րի­կա­յի ­Միա­ցեալ ­Նա­հանգ­նե­րու մէջ դար­ձած է Bestseller եւ թարգ­մա­նո­ւած տար­բեր լե­զու­նե­րով: