Պատ­մա­կան մեր ար­ժէք­նե­րուն նկատ­մամբ ա­ռեւտ­րա­կան հո­գե­բա­նու­թեան դրսե­ւո­րու­մը, հայ­րե­նա­կերտ մեր հե­րոս­նե­րը յար­գե­լու եւ մե­ծա­րե­լու փո­խա­րէն՝ ա­նոնց յի­շա­տա­կը մո­ռա­ցու­թեան մատ­նե­լու հեղ­գամ­տու­թիւ­նը ա­մե­նավ­տան­գա­ւոր դրսե­ւո­րում­նե­րէն են ազ­գա­յին գի­տակ­ցու­թեան նա­հան­ջին, որ ա­նըն­դու­նե­լի է,

(Սեպտեմբեր Քսանըմէկի առիթով)   

Կանգնած եմ ահա հողիս վրայ մեր շէն, 
որուն տենչալով երկար ապրեցայ
ուրիշի հողին օտար զգալով

ու մեր հողերուն կարօտ մնալով:

Հիմա որ ունինք սեփական հողեր,
օտարի հողին քալել չեմ տենչար:

Մեկ­նա­բա­նու­թիւն­նե­րը որ­քան ալ զա­նա­զան ըլ­լան, ի­րո­ղու­թիւ­նը յստակ է. Թուր­քիա կ­՛ապ­րի մտա­հո­գիչ օ­րեր, ո­րոնք դիւ­րաւ կրնան վե­րա­ծո­ւիլ ներ­քին պա­տե­րազ­մի փոր­ձան­քի մը:

Յու­նաս­տա­նի 20 ­Սեպ­տեմ­բե­րի խորհր­դա­րա­նա­կան ար­տա­հերթ ընտ­րու­թեանց կի­զա­կէ­տը, ան­կաս­կա՛ծ, եր­կի­րը իր տնտե­սա­կան ճգնա­ժա­մէն եւ պե­տա­կան սնան­կա­ցու­մէն դուրս բե­րե­լու ըն­դու­նակ կա­ռա­վա­րու­թեան մը ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան ճամ­բով ձե­ւա­ւո­րումն է։

­Սեպ­տեմ­բեր 21ի ­Հա­յաս­տա­նի նո­րա­գոյն ­Հան­րա­պե­տու­թեան պատ­մու­թիւ­նը՝ ե՛ւ ետ, ե՛ւ ա­ռաջ կը բե­րէ մեզ նոր ի­րա­կա­նու­թիւն­նե­րու դէմ յան­դի­ման, եւ կը հար­կադ­րէ հայ հա­ւա­քա­կա­նու­թիւն­նե­րը ան­կա­խու­թեան տար­բեր հանգ­րո­ւան­նե­րը տես­նե­լու բաց ու ի­րա­պաշտ աչ­քե­րով։