Յու­նաս­տա­նի 20 ­Սեպ­տեմ­բե­րի խորհր­դա­րա­նա­կան ար­տա­հերթ ընտ­րու­թեանց կի­զա­կէ­տը, ան­կաս­կա՛ծ, եր­կի­րը իր տնտե­սա­կան ճգնա­ժա­մէն եւ պե­տա­կան սնան­կա­ցու­մէն դուրս բե­րե­լու ըն­դու­նակ կա­ռա­վա­րու­թեան մը ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան ճամ­բով ձե­ւա­ւո­րումն է։

Իսկ նման կա­ռա­վա­րու­թեամբ մը ­Յու­նաս­տան կրնայ օժ­տո­ւիլ միայն այն պա­րա­գա­յին, երբ ­Կի­րա­կի օ­րո­ւան ընտ­րու­թեանց յոյն քո­ւէար­կող­նե­րը յա­ջո­ղին մե­ծա­մաս­նու­թեան կամք ու քո­ւէ ձե­ւա­ւո­րել՝ իշ­խա­նու­թեան ղե­կին բե­րե­լու հա­մար ժո­ղո­վուր­դի վստա­հու­թեան ար­ժա­նի կու­սակ­ցու­թիւն ու ղե­կա­վա­րու­թիւն։

Դ­ժո­ւար է նա­խա­տե­սել, որ ընտ­րա­զան­գո­ւա­ծը ի վի­ճա­կի պի­տի ըլ­լայ վճռա­կան յաղ­թա­նա­կի ար­ժա­նաց­նե­լու ընտ­րա­պայ­քա­րի գլխա­ւոր զոյգ մրցա­կից­նե­րէն՝ ­Ցիփ­րա­յի ­Սի­րի­զա եւ ­Մէյ­մա­րա­քիի ­Նէա ­Տե­մոք­րա­թիա կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րէն ո­րե­ւէ մէ­կը։

­Թէեւ ան­հա­ւա­նա­կան չէ, որ ­Սի­րի­զա ընտ­րու­թիւն­նե­րուն ծանր ընկր­կում կրէ՝ «Ո՛Չ»ի հան­րա­քո­ւէէն ետք իր ու­նե­ցած վե­րի­վայ­րում­նե­րուն ու մաս­նա­տու­մին հե­տե­ւան­քով, այ­դու­հան­դերձ՝ նոյն­պէս հա­ւա­նա­կան չէ, որ ­Նէա ­Տե­մոք­րա­թիա կա­ռա­վա­րու­թիւ­նը կազ­մե­լու կա­նաչ լոյս ստա­նայ ընտ­րա­զան­գո­ւա­ծի մե­ծա­մաս­նու­թե­նէն։

­Նաեւ՝ հա­ւա­նա­կան է, որ վեր­ջին տա­րի­նե­րու խորհր­դա­րա­նա­կան ընտ­րու­թեանց շար­քին՝ ­Սեպ­տեմ­բեր 20ի ընտ­րու­թիւն­նե­րը ար­ձա­նագ­րեն քո­ւէար­կու­թեան չմաս­նակ­ցող­նե­րու բարձ­րա­գոյն տո­կոս։

­Նաեւ նկա­տե­լի է, որ ա­ռա­ջին դիր­քի մրցա­կից­նե­րուն հա­ւա­սա­րե­լու յոյս չու­նե­ցող կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րը եւ ա­նոնց հա­ւա­տա­րիմ քուէար­կող­նե­րը ա­մէն ճիգ կը թա­փեն, որ­պէս­զի բա­րե­լա­ւեն ի­րենց ստա­ցած քո­ւէ­նե­րու տո­կո­սը եւ տկա­րաց­նեն դիր­քե­րը գլխա­ւոր մրցա­կից­նե­րուն՝ վա­ղո­ւան կա­ռա­վա­րու­թեան կազ­մու­թեան մէջ ազ­դե­ցիկ մաս­նա­կից դառ­նա­լու հա­շո­ւով։

­Փաս­տօ­րէն ­Յու­նաս­տա­նի ներ-քա­ղա­քա­կան դաշ­տը այն­քան կու­սակ­ցա­կա­նա­ցած եւ գա­ղա­փա­րա­կա­նա­ցած է, որ նոյ­նիսկ ըն­կե­րատն­տե­սա­կան այս աս­տի­ճան ճգնա­ժա­մա­յին տագ­նա­պի մէջ գտնո­ւե­լով հան­դերձ՝ յոյն քո­ւէար­կո­ղը պատ­րաստ չ­’ե­րե­ւիր իր նա­խա­սի­րու­թե­նէն զի­ջե­լու, առ­նո­ւազն՝ քիչ մը ջուր խառ­նե­լու գի­նիին...

Ընդ­հա­նուր այդ մթնո­լոր­տը իր բա­ցա­սա­կան անդ­րա­դար­ձը կ­’ու­նե­նայ նաեւ յու­նա­հա­յու­թեան վրայ, որ ազ­գա­յին իր կա­ռոյց­նե­րու դի­մագ­րա­ւած օր­հա­սա­կան ա­ղէ­տը յաղ­թա­հա­րե­լու հա­մար՝ յատ­կա­պէ՛ս կա­րի­քը կը զգայ կա­յուն եւ ժո­ղո­վուր­դի մե­ծա­մաս­նու­թեան վստա­հու­թիւ­նը վա­յե­լող կա­ռա­վա­րու­թեան մը ա­ռա­ջա­ցու­մին։

Ան­շուշտ որ ա­մէն յոյն քո­ւէար­կո­ղի պէս յու­նա­հայը եւս ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան անբռ­նա­բա­րե­լի ի­րա­ւուն­քը ու­նի քա­ղա­քա­կան-կու­սակ­ցա­կան իր նա­խա­սի­րու­թիւ­նը ու­նե­նա­լու, ըստ այնմ նաեւ ընտ­րա­պայ­քա­րին մաս­նակ­ցե­լու։

Ընդ­հա­նուր այդ կա­նո­նին են­թա­կայ չեն սա­կայն ­Սեպ­տեմ­բեր 20ի ընտ­րու­թիւն­նե­րը։

Եր­կի­րը իր ա­ղէ­տէն դուրս բե­րե­լու միակ օ­րա­կար­գով տե­ղի կ­’ու­նե­նան այս ան­գամ ընտ­րու­թիւն­նե­րը։

­Տե­ղի կ­՛ու­նե­նան այն­պի­սի պայ­ման­նե­րու մէջ, երբ վար­կա­բե­կո­ւած են քա­ղա­քա­կան դաշ­տի բո­լոր ու­ժե­րը, եւ երբ մե­ծա­գոյն մար­տահ­րա­ւէ­րը ժո­ղո­վուր­դի մե­ծա­մաս­նու­թեան քո­ւէն ձե­ւա­ւո­րելն է, հա­մա­պա­տաս­խան վստա­հու­թեան ար­ժա­նի կա­ռա­վա­րու­թեան մը բա­ղադ­րիչ­նե­րը ա­ռա­ջաց­նելն է։

Ամ­բողջ յոյն հա­սա­րա­կու­թիւ­նը կանգ­նած է իր ա­պա­գա­յին հետ ողջմ­տու­թեամբ եւ պա­տաս­խա­նա­տո­ւու­թեան ո­գիով վա­րո­ւե­լու մար­տահ­րա­ւէ­րին առ­ջեւ։

­Յա­նուն կու­սակ­ցու­թեանց մի­ջեւ՝ կու­սակ­ցու­թիւն­նե­րու նեղ շա­հե­րէն վեր բարձ­րա­նա­լու ըն­դու­նակ քա­ղա­քա­կան ու­ժե­րու հա­մախմբու­մին եւ հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան։

Իր կար­գին յու­նա­հա­յու­թիւ­նը կանգ­նած է քա­ղա­քա­ցիա­կան միեւ­նոյն մար­տահ­րա­ւէ­րին՝ ժո­ղո­վուր­դի վստա­հու­թիւ­նը վա­յե­լող ղե­կա­վա­րու­թեանց հա­մախմ­բում եւ հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թիւն ա­ռա­ջաց­նե­լու հրա­մա­յա­կա­նին առ­ջեւ։