­altՊատ­կեր հին­գե­րորդ

­

 

­Դէ­պի Ար­ցախ մեր ճամ­բուն վրայ յա­ջոր­դա­բար կը հան­դի­պինք ­­Խոր վի­րապ, ­­Նո­րա­վանք, ­­Ջեր­մուկ եւ ա­պա գի­շե­րե­լու հա­մար կանգ կ’առ­նենք ­­Զան­գե­զու­րի մայ­րա­քա­ղա­քը՝ ­­Գո­րիս: ­­Պո­ղո­տա­յի մը վրայ, խա­նութ­նե­րու առ­ջեւ, տեղ-տեղ քա­նի մը հո­գի­նե­րով նստած են գո­րիս­ցի­ներ՝ ­­Ճա­կա­տագ­րէն զար­նո­ւա­ծի ընկ­

Այն­թապ նա­հան­գին մէջ կ­՚ապ­րի 2 մի­լիոն քա­ղա­քա­ցի, ո­րուն միայն 5 առ հա­րիւ­րը բնիկ այն­թապ­ցի է։ Եւ այդ 5 առ հա­րիւ­րին գրե­թէ կէ­սը (այ­սինքն՝ 50 հա­զա­րը) կը կազ­մեն իս­լա­մա­ցած հա­յե­րը։ Սա­կայն ա­նոնց մեծ մա­սը, ըստ Մու­րաթ Ու­չա­նե­րի, կը մեր­ժէ իր հայ­կա­կան ծա­գու­մը՝ ը­սե­լով.- «­Մենք իս­լամ թուրք ենք»։

­Ա­տե­նին ­Հա­յաս­տա­նէն վե­րա­դար­ձող ա­մէն սփիւռ­քա­հայ տե­սած­ներն ու լսած­նե­րը կը նկա­րագ­րէր իր շրջա­պա­տին, կամ մա­մու­լի հրա­պա­րա­կում­նե­րով սիւ­նակ­ներ կը լեց­նէր այն­պի­սի յու­զում­նա­լի զե­ղու­մով կամ կրքոտ քննա­դա­տու­թեամբ, որ մարդ կը շո­ւա­րէր: Լ­սած-կար­դա­ցած­նե­րէն ո՞ր մէ­կուն հա­ւա­տալ: Են­թա­կա­

­­Ինչ­պէս գի­տենք, կը լսենք ու կը կար­դանք, ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան հա­րիւ­րա­մեա­կի ձեռ­նարկ­նե­րը նոր կեանք մը բե­րին, նոր զար­թօնք բե­րին մեր հա­մայն հա­յու­թեան, ու այդ բո­լո­րին կող­քին՝ նաեւ պա­հան­ջա­տի­րու­թեան հարց մը, ո­րուն հա­մար ար­դէն իսկ շուրջ եր­կու տա­րի­նե­րէ ի վեր ­Մե­ծի ­Տանն ­Կի­լի­կիոյ վե­հա­փառ հայ­րա­պե­տ Ա­րամ Ա. նա­խա­ձեռ­նած էր դա­տա­կան աշ­խա­տանք­նե­

Հե­տաքրք­րա­կան զու­գա­դի­պու­թեամբ մը վեր­ջերս, երբ հա­մալ­սա­րա­նի գրա­դա­րա­նի լե­զո­ւա­բա­նա­կան բաժ­նի ար­խիւ­նե­րը կը փորփ­րէի, ու­շադ­րու­թիւնս գրա­ւեց ա­մե­րի­կա­ցի լե­զուա­բան Joshua Fishmanի յօ­դո­ւած­նե­րէն մէ­կը, որ գլխա­ւո­րա­բար կ­՚անդ­րա­դառ­նար, թէ ինչ­պէ՞ս ժո­ղո­վուր­դի մը լե­զո­ւի կո­րուս­տը պատ­ճառ կը դառ­նայ նաեւ ա­նոր մշա­կոյ­թի կո­րուս­տին, հե­տե­ւա­բար նաեւ հա­ւա­քա­կա­նու­թեան մը ար­ժէք­նե­րուն, ապ­րե­լա­ձե­ւին եւ կեան­քի ջնջու­մին։