24 տա­րի է ան­ցել մեր վե­րան­կա­խա­ցու­մից եւ այս տա­րի­նե­րի վեր­լու­ծում-խորհր­դա­ծու­թիւն­նե­րով ու­զում եմ իմ սրտի գո­հու­նա­կու­թիւնն էլ խառ­նել մի­լիո­նա­ւոր մեր ժո­ղովր­դի ձայ­նին: Շա­տե­րի հետ ես էլ ու­զում եմ կենտ­րո­նա­նալ միայն մեր ձեռք­բե­րում­նե­րի վրայ եւ բո­լո­րի հետ միա­սին նշել, մե­ծա­րել այս տա­րի­նե­րի հունձ­քը ու բա­ւա­րա­րո­ւել դրա­նով:

Օ­րեր ա­ռաջ այժ­մու ­Թուր­քիա­յի քրդաբ­նակ ­Ճիզ­րէ (հայ­կա­կան՝ Գ­զի­րա) քա­ղա­քում սկան­դա­լա­յին մի­ջա­դէպ էր տե­ղի ու­նե­ցել: IMC հե­ռուս­տաըն­կե­րու­թեան հրա­պա­րա­կած տե­սա­նիւ­թում ա­կա­նա­տես ե­ղանք, թէ ինչ­պէ՞ս զայ­րա­ցած թուրք ոս­տի­կա­նը, քրդե­րին ան­պա­տո­ւե­լու հա­մար, նրանց հայ է ա­նո­ւա­նում: «­Հա­յե­րը ձե­զա­նով հպար­տա­նում են: ­Բո­լորդ հայ էք, հայ էք»,- ա­սում էր նա:

­Հայ ֆի­դա­յի­նե­րի սերն­դին պատ­կա­նող հե­րոս­նե­րից մէ­կի մա­սին է պատ­մում Ա­ղա­նիկ Հե­բո­յեա­նի «­Մօ­րուք Կա­րօ» գիր­քը, որ լոյս է տե­սել 2015ին, Ե­րե­ւա­նում, «­Վան Ա­րեան» հրա­տա­րակ­չու­թեան կող­մից: Գր­քի այս երկ­րորդ հրա­տա­րա­կու­թիւ­նը ըն­ծայ­ւում է հայ­րե­նա­սէր հա­յու­հի, վա­ղա­մե­ռիկ Ա­նա­հիտ Բա­բա­յեա­նի յի­շա­տա­կին: Գր­քի հրա­տա­րակ­մա­

­Հա­յաս­տա­նի աղն ես, Կիւմ­րի,
Դու խօս­քա­շէն, սրա­միտ,
Ճշ­մար­տու­թեան մաղն ես, Կիւմ­րի,

­Նա ափ­սո­սում է, որ Ա­րամ Մա­նու­կեա­նը մեր ժա­մա­նա­կի հե­րո­սը չէ

«Ա­ռա­ւօտ»ը Ազ­գա­յին Ժո­ղո­վի նախ­կին պատ­գա­մա­ւոր, Հ.Յ.Դ. Գե­րա­գոյն Մար­մի­նի ան­դամ Լի­լիթ Գալս­տեա­նից մեկ­նա­բա­նու­թիւն խնդրեց Ա­րամ Մա­նու­կեա­նի` Ա­րա­մի փո­ղո­ցում գտնո­ւող տան ո­դի­սա­կա­նի վե­րա­բե­րեալ: