Բո­լո­րիս կը պա­տա­հի։ Անս­պա­սե­լի մէկ պա­հուդ, ուր­կէ ուր ժահր մը կամ ման­րէ մը վրադ տկար կէտ մը կը նկա­տէ, լռիկ-մնջիկ կը սո­ղոս­կի ան­կէ ներս ու հետզ­հե­տէ կը հաս­տա­տէ իր իշ­խա­նու­թիւ­նը մարմ­նիդ մէջ, ա­ռանց որ անդ­րա­դառ­նաս։ Ու քա­նի մը օր ետք ար­դէն հի­ւանդ ես։ Կը

17-րդ ­դա­րու Ա­մի­դը, ­Տիգ­րա­նա­կեր­տը, յայտ­նի էր իր հա­յե­րէն ձե­ռա­գիր­նե­րով: ­Նոյ­նիսկ գո­յա­ցած է «Ա­մի­դի ­Ձե­ռագ­րաց Դպ­րո­ցը»: Այս ­Թան­կար­ժէք հարս­տու­թեան մա­սին խօ­սած ենք Ե­րե­ւա­նի ­Մես­րոպ

Աշխարհը անզօր դիրքերէ դիտեց Մուսուլի մէջ միջագետքի հազարամեայ քաղաքակրթութեան հետքերը բնաջնջելու կրօնական ծայրայեղականութեան բարբարոսութիւնը:Բնականաբար, ինչպէս գազանային

«... այսօր չի մտածեր բաժնել Հայաստանը Թուրքիայէն։ Ինչ երազներ ալ ունենան հայերը հեռու ապագայի նկատմամբ, անոնք բոլորը լաւ գիտեն, որ դեռ շատ երկար տարիներու ընթացքին՝ չպէտք է մտածեն անկախ Հայաստանի մասին։ Այսպիսի երազ մը վեր է բոլորովին անոնց

­Սու­րիան թա­խիծ է, սէր ու կա­րօտ է,
եւ ան չի կրնար յուշ ու ե­րազ դառ­նալ

­

Այն­պէ՜ս հա­րա­զատ կը հնչէ ­Սու­րիա ա­նո­ւա­նու­մը, ը­սես՝ ­Հայ­րե­նի­քի զգա­ցո­ղու­թիւն կը հա­ղոր­դէ էու­թեանս. գու­ցէ 1915թ. կո­տո­րա­ծէն մեր ժո­