Հ­րա՞շք պէտք է, թէ՞ կազ­մա­կեր­պու­թիւն՝ կո­րուս­տը փրկե­լու հա­մար: Ան­ցեա­լին ար­տա­յայ­տո­ւած էի, Մ­խի­թա­րեան­նե­րու հրա­տա­րա­կու­թիւն «Հայ Ընտանիք» ամ­սագ­րին մէջ, Հ. ­Յա­րու­թիւն Պզ­տի­կեա­նի 1985ին հրա­տա­րա­կած ու­շագ­րաւ յօ­դո­ւա­ծին մա­սին, ուր գլխապ­տոյտ տո­ւող թի­ւեր կը տրո­ւէին մեր թո­ւա­քա­նա­կի կո­րուստ­նե­րուն վերաբերեալ:

Ի­րա­նի եւ Վե­ցեա­կի (­Միա­ցեալ Նա­հանգ­ներ, Ռու­սիա, Չի­նաս­տան, Ֆ­րան­սա, Բ­րի­տա­նիա եւ Գեր­մա­նիա) մի­ջեւ կա­յա­ցած - Թեհ­րա­նի հիւ­լէա­կան ծրագ­րին շուրջ - «պատ­մա­կան» հա­մա­ձայ­նու­թիւ­նը ար­ժա­նա­ցած է այ­լե­ւայլ ար­ձա­գանգ­նե­րու եւ անդ­րա­դարձ­նե­րու.-

Այ, Նունուֆար, դաշտի ծաղիկ, թուխ աղջիկ,

Օ՜, Նունուֆար, արևի տակ շաղ աղջիկ.

Որ քաղցր էիր արևահաս դեղձի պէս,

Յա­ռա­ջի­կայ 29-30 Յու­լիս 2015ին, Ե­րե­ւա­նի մէջ, պի­տի կա­յա­նայ «Ա­րեւմ­տա­հա­յե­րէ­նի եւ Ա­րե­ւե­լա­հա­յե­րէ­նի մեր­ձեց­ման խնդիր­ներ» նիւ­թով հա­մա­ժո­ղով մը, կազ­մա­կեր­պու­թեամբ Հ.Հ. սփիւռ­քի նա­խա­րա­րու­թեան եւ Հա­յաս­տա­նի Գի­տու­թիւն­նե­րու Ազ­գա­յին Ա­կա­դե­միա­յի «Հ­րա­չեայ Ա­ճա­ռեան» լե­զո­ւի հաս­տա­տու­թեան։

Հայ­կա­կան վեր­լու­ծա­կան ոսպ­նեա­կը բնա­կա­նա­բար իր լու­սար­ձակ­նե­րը պի­տի կեդ­րո­նաց­նէ - Ի­րան-Ա­րեւ­մուտք յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու բնա­կա­նո­նաց­ման ար­դիւն­քով - նախ՝ ­Հա­յաս­տա­նի ­Հան­րա­պե­տու­թեան կրե­լիք ան­մի­ջա­կան անդ­րա­դարձ­նե­րուն եւ, ա­պա, տա­րա­ծաշր­ջա­նին մէջ հա­կա­ռա­կորդ­ներ ­Թուր­քիոյ եւ Ատր­պէյ­ճա­նի ու­նե­