Յու­նաս­տա­նի պե­տա­կան սնան­կաց­ման ա­ղէ­տը վեր­ջին օ­րե­րուն ա­րա­գօ­րէն ու թա­ւալգ­լոր ան­կում ապ­րե­ցաւ։
Ամ­բողջ յոյն հա­սա­րա­կու­թիւ­նը այ­սօր մատ­նո­ւած է ըն­կե­րատն­տե­սա­կան ծան­րա­գոյն անձ­կու­թեան ու

մղձա­ւան­ջի, այ­լեւ՝ խու­ճա­պա­հար քա­ղա­քա­կան ճգնա­ժա­մի։
Ա­ղէ­տը ամ­բող­ջա­կան է։
Յու­նաս­տան կ­'ապ­րի իր պատ­մու­թեան ա­մէ­նէն մութ եւ օր­հա­սա­կան պա­հե­րէն մէ­կը։
Պե­տու­թիւ­նը կքած է ծան­րա­գոյն պարտ­քե­րու տակ եւ ի վի­ճա­կի չէ, ա­ռանց պար­տա­տէ­րե­րէն նոր վար­կեր ստա­նա­լու, վճա­րե­լու ոչ միայն իր մսխած վար­կե­րէն կու­տա­կո­ւած պարտ­քե­րը, այ­լեւ ա­նոնց տո­կոս­ներն ան­գամ...
Այ­սօր ժա­մա­նա­կը չէ խօ­սե­լու տնտե­սա­կան¬ըն­կե­րա­յին այն սխալ ուղ­ղու­թիւն­նե­րուն կամ քա­ղա­քա­կան այն չա­րա­շա­հում­նե­րուն մա­սին, ո­րոնք հոս հաս­ցու­ցին պե­տու­թիւնն ու հա­սա­րա­կու­թիւ­նը։
Ժա­մա­նա­կը չէ մա­նա­ւանդ խու­ճա­պա­հար քա­ղա­քա­կան սար­սա­փի այն հեղ­ձու­ցիչ մթնո­լոր­տին, որ օ­րէ օր կը սաստ­կա­նայ Յու­նաս­տա­նի տա­րած­քին։
Քա­ղա­քա­կան խու­ճա­պի անձ­նա­տուր ըլ­լա­լով եւ, ան­դուն­դի մէջ ին­կած ըլ­լա­լով հան­դերձ, քա­ղա­քա­կան¬կու­սակ­ցա­կան հա­շո­ւե­յար­դար­ներ հե­տապն­դե­լով՝ կա­րե­լի չէ դի­մագ­րա­ւել պե­տա­կան սնան­կաց­ման ա­ղէ­տը։
Ոչ միայն Յու­նաս­տա­նի այ­սօ­րը փրկե­լու, այ­լեւ ու մա­նա­ւանդ յոյն ժո­ղո­վուր­դի ա­պա­գան ե­րաշ­խա­ւո­րե­լու՝ նոր սե­րունդ­նե­րուն հե­ռան­կար տա­լու մե­ծա­գոյն մար­տահ­րա­ւէ­րը կը դի­մագ­րա­ւենք։
Ա­ղէ­տին դի­մագ­րա­ւու­մը եւ Ա­պա­գա­յի հե­ռան­կա­րին ե­րաշ­խա­ւո­րու­մը հնա­րա­ւոր են միայն քա­ղա­քա­ցիա­կան զգօ­նու­թեամբ եւ քա­ղա­քա­կան երկ­խօ­սու­թեամբ։
Ար­տա­սո­վոր չէ, որ յոյն հա­սա­րա­կու­թիւ­նը այ­սօր բուռն տա­րա­կար­ծու­թեանց մէջ է ու երկ­փեղ­կո­ւած մօ­տե­ցում ու­նի ա­ղէ­տը յաղ­թա­հա­րե­լու յար­մա­րա­գոյն քա­ղա­քա­կա­նու­թիւ­նը ճշդե­լու հար­ցին նկատ­մամբ։
Ար­տա­սո­վորն ու մտա­հո­գի­չը՝ խու­ճա­պա­հար ըլ­լա­լու եւ հա­սա­րա­կու­թիւ­նը հա­կա­դիր ու թշնա­մա­կան ճամ­բար­նե­րու բաժ­նե­լու ա­նար­դա­րա­նա­լի բե­ւե­ռա­ցումն է։
Յու­լիս 5ի հան­րա­քո­ւէի միակ հար­ցու­մին "ա­յո՛" կամ «ո՛չ» պա­տաս­խա­նե­լու ա­մե­նայն ի­րա­ւունք եւ ա­զա­տու­թիւն ու­նի յոյն իւ­րա­քան­չիւր քա­ղա­քա­ցի։ Ինչ որ ալ ըլ­լայ քա­ղա­քա­ցի­նե­րու մե­ծա­մաս­նու­թեան կամ­քը, ժո­ղովր­դա­վար երկ­րի հա­րուստ ա­ւան­դոյթ ու­նե­ցող Յու­նաս­տա­նը կրնա՛յ իր ու­ղին հար­թել՝ "ձայն բազ­մաց, ձայն Աս­տու­ծոյ" աս­տո­ւա­ծաշն­չա­կան ի­մաս­տու­թեամբ։
Կա­րե­ւո­րը, ծան­րա­գոյն ա­ղէ­տի դի­մագ­րաւ­ման այս վճռո­րոշ պա­հուն, քա­ղա­քա­կան խու­ճա­պի յաղ­թա­հա­րումն է։
Կա­րե­ւո­րը՝ Յու­նաս­տա­նի այ­սօ­րո­ւան եւ վա­ղո­ւան ու­ղին ժո­ղո­վուր­դի կամ­քով հու­նա­ւո­րե­լու զգօն նա­խան­ձախնդ­րու­թիւնն է։