Իմ նա­խորդ յօ­դո­ւա­ծիս մէջ կը շեշ­տէի սոր­վե­լու դժո­ւա­րու­թիւն ու­նե­ցող ե­րե­խա­նե­րու պա­րա­գան, ո­րով­հե­տեւ ա­նոնք ա­մէ­նէն խո­ցե­լի­ներն են մեր ըն­կե­րու­թեան մէջ, եւ յա­ճախ ա­նոնց ձա­խո­ղու­թիւ­նը ի­րենց կը վե­րագ­րո­ւէր (յատ­կա­պէս՝ ծու­լու­թեան), մինչ­դեռ հար­ցը կրթա­կան հա­մա­կար­գին ձա­խո­ղու­թիւնն էր,

altԿի­րա­կի՝ 29 Նո­յեմ­բե­րին Պ­րիւք­սէ­լի մէջ տե­ղի ու­նե­ցաւ Թուր­քիա-Եւ­րո­պա­կան Միու­թիւն վե­հա­ժո­ղով մը, ո­րուն գլխա­ւոր նպա­տա­կը գաղ­թա­կան­նե­րու դէ­պի Եւ­րո­պա հոս­քին լու­ծում մը գտնելն էր: Վե­հա­ժո­ղո­վին իբ­րեւ ար­դիւնք Եւ­րո­պա­կան Միու­թիւ­նը Թուր­քիոյ մէջ սու­րիա­ցի տե­ղա­հա­նո­ւած­նե­րուն յատ­կա­ցուց 3 մի­լիառ

­altԱ­մէն ինչ իր ժա­մա­նա­կին կա­տա­րե­լու ի­մաս­տու­թիւ­նը միշտ գնա­հա­տուած է, սա­կայն մար­դիկ միշտ ու­շա­ցու­մի թե­րու­թեամբ յան­ցա­ւոր նկա­տո­ւած են: Ժա­մա­նա­կը չէ՛ ան­շուշտ յան­ցա­ւո­րը, այլ մար­դիկ ի­րենք, ո­րով­հե­տեւ յա­ւի­տե­նա­կան ժա­մա­նա­կը Աս­տո­ւած վստա­հած է ու յանձ­նած բա­նա­կա­նու­թեան տէր մար­դուն, որ­պէս­զի իր

­altԳա­ցին, նո­րէն գա­ցին: ­Զի­րենք ճամ­բու դնող­նե­րը թաց աչ­քե­րով վե­րա­դար­ձան, իւ­րա­քան­չիւ­րին ու­ղե­ղին մէջ մր­­ճա­հա­րող մի­եւ­նոյն հար­ցու­մը` «­Մենք ալ եր­թա՞նք, ի՞նչ ը­նենք…»:

alt27 Նո­յեմ­բե­րի գի­շե­րը իր մահ­կա­նա­ցուն կնքեց 89ա­մեայ պոլ­սա­հայ վաս­տա­կա­ւոր բա­նաս­տեղծ Զա­րեհ Խ­րա­խու­նի:
Ա­զա­տա­տենչ ո­գիով տո­գո­րո­ւած բա­նաս­տեղծ էր Խ­րա­խու­նի: