1910ին, երբ մեծ մայրս Սիր­վար­դը ծներ է Ա­րաբ­կի­րի Տաս­քու­սա գիւ­ղը, չէր գի­տեր, որ հինգ տա­րի ետք պի­տի կորսնց­նէր քոյր-եղ­բայր­նե­րը՝ մա­հո­ւան ճամ­բա­նե­րուն վրայ, ա­նա­պա­տին մէջ: Ոչ ալ իր մայ­րը՝ Հայ­կա­նու­շը, հարս ե­կած՝ հե­ռա­ւոր Ակն քա­ղա­քէն, միտ­քէն կ­՛ան­ցը­նէ՞ր, որ պի­տի կորսնց­նէր քոյր-եղ­բայր­նե­րը եւ նոյն ձե­ւով

Հայոց Ցեղասպանութեան ժխտողականութեան պատժելիութեան շուրջ

Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ժխտո­ղա­կա­նու­թեան պատ­ժե­լիու­թիւ­նը քննար­կող հա­կոտ­նեայ վեր­լու­ծում­ներ ու դա­տա­կան ո­րո­շում­ներ կը հրա­պա­րա­կո­ւին վեր­ջին

Որ­քան ա­րագ վրայ հա­սաւ մեզ հա­մար նշա­նա­կա­լից այս տա­րո­ւան ա­ւար­տը: ­Մի­թէ՞ այս­քան սպա­սո­ւած տա­րին պի­տի ա­ւար­տո­ւէր սո­վո­րա­կան տա­րո­ւան պէս մեր կի­սա­ւարտ ծրագ­րե­րով: 

Ա­հա հրա­ժեշտ կու տանք 2015ին, որ ազ­գա­յին մեր յի­շո­ղու­թեան մէջ պի­տի յա­ւեր­ժա­նայ իբ­րեւ ­­Հա­րիւ­րա­մեա­կի ­­Տա­րին։

Եւ ան­մի­ջա­պէս կը մաղ­թենք, որ անց­նող տա­րին յատ­կո­րո­շած ­­Հայ ­­Դա­տի պա­հան­ջա­տի­րու­թեան հա­մա­հայ­կա­կան աշ­խոյժ եր­թը նո՛յն թա­փով շա­րու­նա­կո­ւի նաեւ ե

­Ա.- Էր­տո­ղա­նի շրջա­դար­ձը

2015ի Յու­նիս 7էն Նո­յեմ­բեր 1 եր­կա­րող ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը բա­ցա­յայ­տեց Էր­տո­ղան բռնա­տէ­րին իս­կա­կան դի­մա­գի­ծը:

Ա­ռա­ջին հանգ­րո­ւա­նին, Ժո­ղո­վուրդ­նե­րու Ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կու­սակ­ցու­թիւ­նը (Ժ.Ժ.Կ.) եւ Տե­միր­թաշ յա­ջո­ղած էին դէ­պի ի­րենց գա­ղա­փա­րա­կան եւ քա­ղա­քա­կան փլաթ­ֆոր­մը (ծրագ­րա­գի­ծը)