Հայ­րե­նի­քի մէջ հաս­տա­տո­ւող սփիւռ­քա­հա­յուն հա­մար էա­կա­նը ոչ միայն լե­զո­ւի հարցն է, այ­լեւ մարդ­կա­յին յա­րա­բե­րու­թիւ­նը՝ բո­լոր ծալ­քե­րով: Ա­հա­ւա­սիկ քա­նի մը պատ­կեր­ներ, ուր կ­՛ար­ծար­ծո­ւին այ­լաբ­նոյթ հար­ցեր:

Հան­րա­կառ­քին մէջ

­Շաբ­թո­ւան մէջ հինգ օր ա­ռա­ւօ­տուն ժա­մը ին­նին թիւ ինն հան­րա­կառ­քը («աւ­թո­պիւս»՝ տե­ղա­ցի­նե­րու ա­նո­ւա­նու­մով, մեծ հան­րա­կառք, իսկ փոք­րե­րը կը կո­չո­ւին՝ «մար­շուտ­նի») կը բարձ­րա­նայ հա­լէպ­ցի հայր մը, ու­ղե­ղա­յին թե­րա­ճու­թիւն ու­նե­ցող զաւ­կին ու­ղեկ­ցու­թեամբ: Ան քսա­ներ­կու տա­րե­կան թե­րաճ որ­դին ա­մէն օր թե­րաճ­նե­րու կեդ­րոն կը տա­նի:

altՉորս հա­րիւր տա­րի Ա­րե­ւե­լեան Եւ­րո­պան ա­հով ու սար­սա­փով դի­մա­ւո­րեց նրա (թուր­քին) դժո­խա­յին ար­շա­ւին, մին­չեւ որ 17րդ դա­րում, Վիենն­նա­յի պա­տե­րի տակ, վերջ­նա­կան­պէս կտրեց նրա ա­ռաջ անց­նե­լու յոյ­սը:

Յով­հան­նէս Թու­մա­նեան

 

Կ­’ու­սա­նինք, բա­ներ կը սոր­վինք՝ քննու­թեան մը յա­ջո­ղե­լու հա­մար, կրկնե­լով պա­հան­ջո­ւա­ծը, ո­րոնք կը դառ­նան ար­հեստ կամ թու­թա­կա­յին կար­գա­խօս: Այդ

­altՏար­բեր եր­կիր­նե­րու ղե­կա­վար­ներ տա­րի­ներ շա­րու­նակ կա­ւա­տու­թիւն կ­՛ը­նէին՝ փոր­ձե­լով ­Ռե­չեփ ­Թա­յիփ Էր­տո­ղա­նը գրա­ւել: Ա­նոնք այն­քան գո­վա­բա­նե­ցին ­Թուր­քիոյ նա­խա­գա­հը, որ ան գլու­խը կորսն­ցուց: Իբ­րեւ ­Նոր Օս­մա­նեան ­Կայս­րու­թեան ինք­նա­կոչ մեծ սուլ­թան, Էր­տո­ղան սկսաւ մի­ջամ­տե­լու հա­րե­ւան եր­կիր­նե­րու ներ­քին գոր­ծե­րուն եւ բան­տար­կե­լու իր երկ­րի այն քա­ղա­քա­ցի­նե­րը,

­altԱ­մե­րի­կա­յի ­Միա­ցեալ ­Նա­հանգ­նե­րու տա­րած­քին յա­ճա­խա­կի սկսած են դառ­նա­լ զի­նեալ յար­ձա­կում­նե­րը, յատ­կա­պէս այն­պի­սիք, ո­րոնք մե­ծա­թիւ զո­հեր կը խլեն: Իւ­րա­քան­չիւր նման դէպ­քի յա­ջոր­դող օ­րե­րուն կը կա­տա­րո­ւին հան­րա­յին բուռն քննար­կում­ներ, ո­րոնց հիմ­նա­կան շեշ­տը կը դրո­ւի զէնք ու­նե­նա­լու ար­

Դ­ժո­ւար է հրա­ժեշ­տի խօսք գրել մի ան­զու­գա­կան դե­րա­սա­նու­հու, հա­ւա­տա­րիմ ըն­կե­րոջ, ճշմար­տու­թեան հե­տե­ւոր­դի, բիւ­րե­ղեայ անձ­նա­ւո­րու­թեան, խո­րը հո­գու տէր մար­դու՝ Վար­դու­հի Վար­դե­րե­սեա­նի մա­սին: