ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ (1915 – 2015)
Λίγες γραμμές στ’ αδέρφια της Αρμενίας

 Δεν μαρμαρώνουν οι ψυχές τα στήθια κι’ αν πεθαίνουν

Δικαιοσύνη κράζουνε και λευτεριά προσμένουν.

Հայոց Ցեղասպանութեան 100րդ տարելիցին առթիւ պատմական գրգիռներ կը վերակենդանանան։ Արեան հետք ունեցող նիւթերը՝ բռնօրէն դրդող իրականութեան մը արտայայտիչն են, որ ըմբոստօրէն կը բացուին պահանջատիրութեան նոր ճանապարհներու սկզբնակէտը

Μας χωρίζουν λίγες μέρες από την 24η του Απρίλη, ώστε να διαβούμε το κατώφλι των 100 χρόνων της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Μιας Γενοκτονίας η οποία έμελλε να στοιχίσει τις ζωές 1.5 εκατομμυρίου ανθρώπων, έμελλε να ρίξει εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο της προσφυγιάς,

Գի­տէինք, որ դժո­ւար բան է ազ­գա­յին լե­զո­ւի մը պահ­պա­նու­մը, երբ ազ­գա­յին պե­տու­թիւ­նը կը բա­ցա­կա­յի, կամ երբ հե­ռու է՝ աշ­խար­հագ­րա­կան թէ ու­րիշ տե­սա­կի հե­ռա­ւո­րու­թեամբ: 
 

Գի­տէինք յատ­կա­պէս, որ ա­րեւմտա­հա­յե­րէ­նը, 1915ի ցե­ղաս­պա­նու­թեան եւ վե­րապ­րող­նե­րու աշ­խար­հի չորս ծա­գեր ցրւու­մին իբր հե­տե­ւանք,

Իրա­ւուն­քի տի­րաց­ման ու­րիշ ճամ­բայ չկայ, բա­ցի պայ­քա­րէն:

Հա­մա­մարդ­կա­յին պատ­մու­թիւ­նը բիւ­րե­ղա­ցու­ցած է վճռա­կան այն եզ­րա­կա­ցու­թիւ­նը, թէ կեան­քը, ծա­ռա­յու­թեան կերպ մը ըլ­լա­լէ ա­ռաջ, սկիզ­բէն մին­չեւ վերջ ան­կա­սե­լի պայ­քար է, միա­ժա­մա­նակ, փո­խա­դար­ձա­բար,  պայ­քարն ալ կեանք է, ինչ­պէս սոս­կա­կան ան­հա­տին, նոյն­պէս եւ ազ­