Μας χωρίζουν λίγες μέρες από την 24^η του Απρίλη, ώστε να διαβούμε το κατώφλι των 100 χρόνων της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Μιας Γενοκτονίας η οποία έμελλε να στοιχίσει τις ζωές 1.5 εκατομμυρίου ανθρώπων, έμελλε να ρίξει εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο της προσφυγιάς, έμελλε να στερήσει έναν ολόκληρο λαό από τα πατρικά του χώματα, τα χώματα εκείνα στα οποία γεννήθηκε αυτός ο λαός, δημιούργησε, έχτισε, έδωσε ζωή… Μια Γενοκτονία η οποία έμελλε εν τέλει να γίνει η αιτία για την δημιουργία της Αρμενικής Διασποράς.

Παρ’ όλα αυτά, 100 χρόνια μετά τις φιλόδοξες προσπάθειες των Νεότουρκων να εξολοθρεύσουν τον αρμενικό λαό, εμείς βρισκόμαστε εδώ, απαιτούμε από την Τουρκία να αναγνωρίσει το έγκλημά της, αγωνιζόμαστε για την επιστροφή των τουρκοκρατούμενων αρμενικών εδαφών και αναγγέλλουμε μεγαλόφωνα σε όλο τον κόσμο ότι δεν έχουμε λυγίσει. Ότι δεν έχουμε αποδεχθεί τη μοίρα που οι φονιάδες μας θα ήθελαν να έχουμε. Ότι υπάρχουμε.

Ναι, υπάρχουμε. Και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Όμως, εμείς, οι Αρμένιοι της Διασποράς, έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε πολλές προκλήσεις σ’ αυτόν τον δύσκολο δρόμο, και η σημαντικότερη από αυτές είναι η σταδιακή απώλεια της αρμενικής μας ταυτότητάς.

Η γλώσσα μας, η τόσο απαραίτητη, και ο πολιτισμός μας με όλες τις πτυχές του είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά της ταυτότητάς μας τα οποία απειλούνται και τα οποία οι Αρμένιοι απανταχού γης, πρέπει με διαρκή αγώνα να διαφυλάξουμε και να υπερασπιστούμε.

Μόνο έτσι θα αντισταθούμε στις συνέπειες της Γενοκτονίας. Μόνο έτσι θα αποδείξουμε το πόσο γελασμένοι ήταν οι Νεότουρκοι που πίστευαν ότι θα καταφέρουν να σβήσουν από τον χάρτη το Αρμενικό έθνος κρατώντας μονάχα έναν Αρμένιο, κι αυτόν ως έκθεμα σε μουσείο.

Ε λοιπόν, ούτε οι Νεότουρκοι, ούτε οι προκλήσεις της Διασποράς μας πτόησαν… και δεν μας πτοούν. Εμείς παραμένουμε Αρμένιοι. Θα αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις συνεχίζοντας να αγωνιζόμαστε. Έχουμε στους αγώνες, μια παράδοση όχι 100 αλλά χιλιάδων χρόνων. Όλοι μας, όλοι οι Αρμένιοι, πρέπει να θέτουμε καθημερινά τα θεμέλια για την συνέχιση της ύπαρξής μας. Καθημερινά. Αυτό είναι το κλειδί. Να είμαστε αρμένιοι στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ μας. Τόσο απλά. Και θα τα καταφέρουμε.

Εμείς, η νέα γενιά δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε να μιλάμε την αρμένική μας γλώσσα, και να απολαμβάνουμε την γλυκιά της γεύση με τον ίδιο τρόπο που γευόμαστε την νοστιμιά της ελληνικής γλώσσας. Δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε να είμαστε ενεργά μέλη της κοινότητας και του λαού μας και να δημιουργούμε το καινούργιο, γιατί εμείς είμαστε το μέλλον. Δεσμευόμαστε, κι αυτή είναι η μεγαλύτερή μας δέσμευση, σαν γίνουμε γονείς, να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας την συνείδηση της Αρμενικότητάς τους όχι μόνο κάθε Απρίλη αλλά την κάθε στιγμή. Κι έτσι με τη σειρά μας να διαμορφώσουμε τις επόμενες γενιές, οι οποίες, όπως κι εμείς, θα περηφανευτούν, θα αγαπήσουν, θα ερωτευτούν, και εν τέλει θα απολαύσουν με όλη τους την καρδιά αυτό το οποίο είναι: Αρμένιοι. Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Κι εμείς θα το κερδίσουμε το στοίχημα γιατί δεν μας αρέσει να χάνουμε. Όπως καταφέραμε να φτάσουμε ως το σήμερα, έτσι θα καταφέρουμε να φτάσουμε και ως το αύριο. Ως το πολύ μακρινό αύριο. Ως το απέραντο αύριο. Γιατί ο δρόμος μας δεν έχει τελειωμό.

100 χρόνια μετά την Γενοκτονία, όχι μόνο δεν σταματάμε να διεκδικούμε τα ιστορικά μας εδάφη αλλά αποδεικνύουμε για ακόμα μια φορά ότι η 24^η του Απρίλη δεν είναι μονάχα ημέρα που τιμάμε τους νεκρούς μας, αλλά είναι ημέρα που τιμάμε και εμάς τους ίδιους που συνεχίζουμε να ζούμε, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και δεν το βάζουμε κάτω. Καλή συνέχεια και καλούς αγώνες.