Ազ­գե­րու պատ­մու­թեան մէջ ա­մե­նէն շատ տա­ռա­պած ժո­ղո­վուրդ­նե­րէն է թրքա­հա­յու­թիւ­նը, որ գնդա­կի մը նման երկ­րէ եր­կիր նե­տո­ւե­ցաւ օս­մա­նեան Թուր­քիա­յէն քա­ղա­քա­կան շա­հեր ակնկա­լող մեծ պե­տու­թիւն­նե­րու կող­մէ։

Յոյն-թրքա­կան պա­տե­րազ­մը (1919-1922) ա­ւար­տե­ցաւ Թուր­քիոյ յաղ­թա­նա­կով։ Հայ գաղ­թա­նա­կա­նա­կան շա­րան­նե­րը Փոքր

«­Թա­րաֆ» թեր­թին մէջ Էն­վէր ­Սէզ­կին գրած է ­Սա­սու­նի «վեր­ջին» հա­յե­րէն Ի­սա ­Տէ­միր­ճիի, այս ա­ռի­թով ալ ­Սա­սու­նի պատ­մա­կան վայ­րե­րուն մէջ մնա­ցած «վեր­ջին» հա­յե­րուն մա­սին։

Ի­սա ­Տէ­միր­ճի ե­րեք տա­րե­կան ե­ղած է 1915ին: Այդ օ­րե­րուն քիւրտ ­Պէ­քիր­հա­նի ցե­ղա­խում­բը պա­հած է ­Տէ­միր­ճի ըն­տա­նի­քին ան­դամ­նե­րը եւ

altԹէեւ հայ ժողովուրդը Ստալինի պարտադրանքին տակ ստիպուեցաւ մասնակցելու Խորհրդային Միութիւնը պաշտպանելու պատերազմին, որուն համար մեր ժողովուրդը Խ. Միութեան ժողովուրդներու շարքին ամէնէն մեծ տոկոսը տուաւ զինուորագրեալներու եւ պատերազմի զոհերու, այսուհանդերձ՝ ինչպէս որ հայաստանեան աղբիւրներէ արտատպուած

Ο δισταγμός για τη διατύπωση ορισμένων σκέψεων γύρω από διάφορα θέματα και στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνο-αρμενική παροικία ήταν εύλογος και δικαιολογημένος. Μέσα από τις φιλόξενες σελίδες της Αζάτ Ορ, της μόνης αρμενόγλωσσης καθημερινής εφημερίδας της Ευρώπης που συνεχίζει σε πείσμα των καιρών να κυκλοφορεί, παρά τις αντίξοες συνθήκες, τα οικονομικά

­Ան­ցեալ շա­բաթ, Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան 100-րդ տա­րե­լի­ցին նո­ւի­րո­ւած ե­րե­ւա­նեան ձեռ­նարկ­նե­րէն վե­րա­դառ­նա­լու ճա­նա­պար­հին, այ­ցե­լե­ցի Ս. Փե­թերզ­պուրկ` մաս­նակ­ցե­լու հայ մշա­կոյ­թի նմուշ­նե­րու ան­նա­խա­դէպ ցու­ցա­հան­դէ­սի բաց­ման ա­րա­րո­ղու­թեան, ո­րոնք ռուս ազ­գագ­րա­