ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ (1915 – 2015)
Λίγες γραμμές στ’ αδέρφια της Αρμενίας

 Δεν μαρμαρώνουν οι ψυχές τα στήθια κι’ αν πεθαίνουν

Δικαιοσύνη κράζουνε και λευτεριά προσμένουν.

Άσπαρτους δρόμους διάβηκαν κι’ η στράτα τους κατάρα

Οι χρόνοι τρέχαν δίσεχτοι κι’ οι μέρες τους φαρμάκι.

Τους κλέψανε τον ήλιο τους… λαχτάρησαν το φως του…

Βαριά σέρνουν τα βήματα στη λάβρα της ερήμου,

Λίγη δροσιά διακόνεψαν… να ψυχωθούν, να ζήσουν!

Μιλιούνια επεινάσανε… Διψάσαν πόσα χείλια…

Οχτρός λεπίδι ψήλωσε… σφαχτάρια τα κορμιά τους…

Ματώσανε οι ποταμοί… δακρύσαν κι’ οι Καιάδες!

Μανάδες εστραγγίξανε… κόρφους μωρά ζηλέψαν…

Γέρους και νιές χαλάσανε… τους νιούς τους εκρεμάσαν…

Τα μνήματα χορτάριασαν κι’ οι πέτρες αγκαθιάσαν…

Τ’ αδέρφια μες τη μαύρη γη ζητούν ν’ αναπαυθούνε

Μα ‘πάνωθέ τους οι ψυχές, οι αδικοσφαγμένες,

Πώς καρτερούν, πώς προσδοκούν… Πώς, Θε μου, λαχταρούνε…

Ν’ αρπάξουν τη ρομφαία τους, να μπουν στα κόκκαλά τους

Και να χυμήξουν μες το φως… Να νεκραναστηθούνε!

Ας φέξει πάλι όμορφος, διπλά ευλογημένος, ο τόπος που τον

Πότισαν καυτά τα δάκρυά τους…

Και να φουντώσει, να ορθωθεί, να πρασινοφυλλίσει…

Το δέντρο μας της λευτεριάς καρπούς χρυσούς να βρέξει.

Να γίνει μήτρα μας η γη…

Το σήμερα αγώνας…

Κι αύριο … φως να γεννηθεί…

Το Πάσχα το δικό μας!

                                                                       Δανιήλ Σπάρταλης

Ρόδος, 20 ΑΠΡ 2015