altՀինգ­շաբ­թի՝ 29 ­Հոկ­տեմ­բե­րի ա­ռա­ւօ­տուն, «­Մի­ջին Ա­րե­ւել­քի Օ­դա­յին ­Գի­ծե­րու» (MEA) ինք­նա­թի­ռը մօտ եր­կու ժա­մո­ւան թռիչ­քով մեզ հաս­ցուց ­Պէյ­րութ։ ­Դեռ ­Ռէ­ֆիք ­Հա­րի­րի օ­դա­կա­յա­նէն սկսանք շնչել այս իւ­րա­յա­տուկ քա­ղա­քի կա­­խար­­դա­­­կան ձգո­­ղու­­թիւ­նը։ Կ­՚ե­րե­­ւի ա­ռա­­ջին հեր­­թին տպա­­ւո­րո­ւած էինք օ­դա­­

­Փա­րի­զը ցնցած ա­հա­բեկ­չա­կան ա­լի­քը Ֆ­րան­սա­յի սահ­ման­նե­րէն շատ ա­րագ դուրս ե­կաւ եւ հա­մա­կեց ամ­բողջ աշ­խար­հը:
Այն թե­րա­հա­ւա­տու­թիւ­նը, ըստ ո­րուն՝ իս­լամ ծայ­րա­յե­ղա­կա­նու­թեան տա­րա­զին տակ կի­րար­կո­ւող ար­շա­ւանք­նե­րը կը մնան սահ­մա­նա­փա­կո­ւած մի­ջին-ա­րե­ւե­լեան եր­կիր­նե­

­Ա­մէն ան­գամ, որ ­Հա­յաս­տան գտնուիմ եւ ա­մէն ան­գամ, որ հայ­կա­կան հա­մա­րո­ւած ան­ծայ­րա­ծիր սփիւռ­քի թա­փա­հա­րում­նե­րուն ա­կա­նա­տես ու ա­կան­ջա­լուր կ’ըլ­լամ, ես ին­ծի հարց կու տամ.- «­Հայ­րե­նալ­քու­մով եւ զբօ­սաշըր­ջու­թեամբ ազգ եւ - կրկնուող միօ­րի­նակ դար­ձած շա­բա­թա­վեր­ջի աղմ­կա­րա­րու­թեամբ - հայ­րե­

Սարերում մի քարատակ,
Դաշտերում մի հեռւութիւն,
Սէրերով տաք ու յստակ,

Ո՞ւր ես իմ պատանութիւն։

Տարուած խաղով փողոցի,
Թռչում էր տուն ու բակից,
Վառուած մի լաւ դրացի
Աղջկայ խենթ խաղերից…

Տանում էր խուլ տեղերը,
Քսմսւում էր հազիւ հազ…
Ժպտում… կիտում յոնքերը…
Չար աղջիկը շիկամազ.

­Տ­ղա­նե­րուս հետ այ­սօր ո­րո­շե­ցինք Սի­րա­հար­նե­րի Այ­գի այ­ցե­լել: Ե­րե­ւա­նի յայտ­նի այ­գի­նե­րէն մէկն է Բաղ­րա­մեան պո­ղո­տա­յի վրայ գտնո­ւող Սի­րա­հար­նե­րու Այ­գին, ո­րուն մէ­ջէն կը հա­տէ մեթ­րո­յին ճամ­բան: Եւ ես աս­ֆալ­տա­պատ փո­ղո­ցէն անց­նե­լու փո­խա­րէն կը նա­խընտ­րեմ մեթ­րօ հաս­նիլ այ­գիի ճամ­բով: Բ­նու­թեան մա­քուր