­altԶար­մա­նա­լի են այս ­Թուր­քե­րը։

­Թուր­քիան ճար­պիկ եւ խո­րա­մանկ դի­ւա­նա­գի­տու­թեան դա­րա­ւոր ա­ւան­դու­թիւն ու­նի, եւ ա­սոր շնոր­հիւ կրցած է, օս­մա­նեան շրջա­նէն մին­չեւ ­Մուս­թա­ֆա ­Քե­մալ եւ յա­ջորդ­նե­րը, օ­տար պե­տու­թիւն­նե­րը իր մատ­նե­րուն վրայ խաղց­նել ու զի­րենք իր շա­հե­րուն ծա­

altԹր­քե­րէ­նով ը­սո­ւած է եւ մեր ծնող­նե­րուն կող­մէ մե­զի՝ մեր ման­կու­թեան կամ պա­տա­նե­կու­թեան շրջա­նին, փո­խան­ցո­ւած ի­մաս­տու­թեան թե­ւա­ւոր խօսք է, որ «­Խո­ճան գիտ­ցա­ծը կը կար­դայ»…

­altՀա­յաս­տան այ­ցե­լու­թեան ա­ռի­թով Ֆ­րան­չիս­կոս ­Պա­պի կա­տա­րած յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րը, ընդ­հա­նուր ա­ռու­մով, թէ՛ հայ­կա­կան եւ թէ՛ մի­ջազ­գա­յին պե­տա­կան, հա­սա­րա­կա­կան եւ լրա­տո­ւա­կան լու­սար­ձակ­նե­րը կեդ­րո­նա­ցու­ցին ­Ցե­ղաս­պա­նու­թեան բնո­րո­շու­մին վրայ:

­altՍու­րիա­հայ ­Թէ­քէեան­նե­րու ըն­տա­նի­քին պատ­մու­թիւ­նը ան­ցեալ տա­րի յու­զեց շա­տե­րը: Օ­րեր, շա­բաթ­ներ շա­րու­նակ մեր հե­րո­սու­հի ­Սէր­լի ­Թէ­քէեա­նը սպա­սեց` յոյ­սով, որ կը վե­րագտ­նէ ըն­տա­նի­քը…

Ա­ւա՜ղ, յա­ջո­ղե­ցաւ փրկո­ւիլ միայն քոյ­րը` Ա­րի­նան…

alt«Մուշում «հայ եմ ես, հա՜յ» գոռալու պատրաստ մի սերունդ է աճում. սրանք իրենց ցեղասպանուած պապերից աւելի
աներես դուրս եկան, սրանց պահել է պէտք»