altՖ­րան­սա­յի ծո­վե­զե­րեայ ­Քոթ Տ՚Ա­զիւ­րի շրջա­նի եւ ­Նիս քա­ղա­քի հայ­կա­կան հա­մայն­քը ա­ւե­լի քան մէկ դա­րու կեանք ու­նի։ Ս­տո­րեւ՝ կը ներ­կա­յաց­նենք ամ­փոփ նկա­րագ­րա­կան մը ­Քոթ Տ՚Ա­զիւ­րի զա­նա­զան քա­ղաք­նե­րու մէջ ապ­րող եւ գոր­ծող հայ հա­մայնք­նե­րուն մա­սին։

altԱյս փոքր-ինչ խորհր­դա­ւոր ու զար­մա­նա­լի պատ­մու­թիւ­նը ծայր ա­ռաւ 1914 թո­ւա­կա­նի ձմրա­նը, երբ ­Սա­րի­ղա­մի­շի մօտ ի­րար բա­խո­ւե­ցին ռու­սա­կան ու թուր­քա­կան բա­նակ­նե­րը: ­Մեծ էր վտան­գը, որ ռուս­նե­րի ան­յա­ջո­ղու­թեան դէպ­քում Էն­վեր փա­շա­յի հրո­սակ­նե­րը ար­շա­ւէին մին­չեւ Ե­րե­ւան:

­altԱ­մէն ան­գա­մուն երբ հա­յու եւ յոյ­նի կռիւ մը ել­լէր, մի­ջամ­տող ոս­տի­կա­նը յոյ­նը կ­’առ­նէր կը տա­նէր, նոյ­նիսկ ե­թէ հա­յը յան­ցա­ւոր ըլ­լար։
- Ա­սոնք մեր հիւ­րերն են. նոյ­նիսկ ե­թէ թե­րու­թեան մէջ գտնո­ւին, պէտք չէ որ զի­րենք դա­տա­պար­տենք,- կ­’ը­սէին ոս­տի­կան­նե­րը։

­altՍ­տո­րեւ կը հրա­տա­րա­կենք, քա­նի մը բաժին­նե­րով, 1929ի «­Նոր Օր» հրա­տա­րա­կու­թեան «­Յու­նա­հայ ­Տա­րե­գիրք»էն հե­տաքրք­րա­կան պատ­մա­կան յօ­դո­ւած մը, որ կ­’անդ­րա­դառ­նայ Ա­թէ­նա­հայ գա­ղու­թի եւ Ս. Գ­րի­գոր ­Լու­սա­ւո­րիչ ե­կե­ղեց­ւոյ հիմ­նադ­րու­թեան

Մարտակերտի անձրեւը ձեյան (ձիւնի) փխրունութիւն ունէր, բայց ո՛չ ձիւնը, ո՛չ անձրեւը զգալի էին, երբ կողքիդ Ապրիլեան քառօրեայ պատերազմում հերոսացած քեզ տարեկից տղերքն են:
Մարտական Խաչ շքանշանի ասպետներ՝ հակառակորդի երկու տանկ (հրասայլ) խոցած, հարիւրաւոր մարդկային զոհեր պատճառած կապուտաչեայ նշանառու