Όταν ζητάς από τους επιζώντες μιας γενοκτονίας που διήρκησε από το 1894 έως το 1923 με τον παροξυσμό του 1915, που ζουν στο Αρτσάχ, το οποίο ήταν κατεχόμενο από το 1918, λόγω σταλινικής απόφασης, από τους Αζέρους, να το αποδεχτούν ενώ το απελευθέρωσαν από το 1988, είναι πράξη βαρβαρότητας. Και είναι πράξη που είναι εναντίον της Ελλάδας και των θέσεών της.

«Ատրպէյճանի պէս երկիրներու մէջ օրէնքը անտրամաբանականօրէն բարդ կը դարձնէ նոյնիսկ հասարակական կազմակերպութիւններու աշխատանքը»: 

ՆԱԽԱԳԱՀ ՊԱՐԱՔ ՕՊԱՄԱ

Ինքչա՜ն կը խօսուի կարգ ու կանոնի մասին։ Ինչքա՜ն շատ ծնողներ, կրթական ու միութենական պատասխանատուներ կարգ ու կանոն կը յանձնարարեն իրենց դեռատի պատանիներուն։

Արդեօք մեր տուներուն, դպրոցներուն եւ ակումբներուն մէջ կարգ ու կանոնի կիրարկումը գոհացուցի՞չ է։

Հայաստանը կը զբաղի իր հերոսներով: Քաղաքակրթութեան երաշխիքն են: Հերոսներուն աղաղակը՝ յուշն է:

Հայաստան-Սփիւռք 5րդ համաժողովին, Սփիւռքի նախարար տիկին Հրանուշ Յակոբեանի ընթրիքի հիւրն ենք, Հրազդանի կիրճի համբաւաւոր ճաշասրահի մը մէջ, ուր կը յաջորդէ գեղարուեստական ճոխ յայտագիր, խրախճանք, շուրջպար, երգ, նուագ:

Ա­ռա­ջին Հա­մաշ­խար­հա­յին պա­տե­րազ­մին, Թուր­քիոյ կրած պար­տու­թիւ­նէն ետք, անգ­լիա­կան եւ ֆրան­սա­կան զօր­քե­րու հետ, հայ լե­գէ­ոնա­կան­ներն ալ կու­գան Ա­տա­նա։ Հայ կա­մա­ւոր­նե­րը, անգ­լիա­ցի­նե­րու եւ ֆրան­սա­ցի­նե­րու կող­քին կռո­ւած ու նաեւ Պա­ղես­տի­նի ճա­կա­տի յաղ­թա­նա­կին ի­րենց բա­ժի­նը բե­րած ըլ­լա­լուն, իբր փոքր դաշ­նա­կից, ֆրան­սա­ցիք Կի­լի­կիան խոս­տա­ցեր էին հա­յե­րուն։