alt1861 թո­ւա­կա­նին Մի­քա­յէլ Նալ­բան­դեան մեկ­նել էր Հնդ­կաս­տան: Այն­տեղ Կալ­կա­թա­յից հայ մե­ծա­հա­րուստ Մա­սեհ Բա­բա­ջա­նեան մի կտակ էր թո­ղել, հա­մա­ձայն ո­րի՝ իր մա­հից յե­տոյ հսկա­յա­կան հարստու­թիւ­նը պի­տի փո­խան­ցո­ւէր Նոր Նա­խի­ջե­ւա­նի հա­յու­թեա­նը, եւ Նալ­բան­դեան նպա­տակ ու­նէր օ­րի­նա­կա­նաց­նե­լու այդ գու­մար­նե­րի փո­խան­ցու­մը հայ­

­altՏաս­նեակ տա­րի­ներ շա­րու­նա­կուող մի­ջազ­գա­յին մե­կու­սա­ցումն ու պատ­ժա­մի­ջոց­նե­րը Ի­րան յաղ­թա­հա­րեց 2015ի Յու­լի­սին` Վեց­նեա­կի հետ ստո­րագ­րե­լով պատ­մա­կան հա­մա­ձայ­նա­գիր: Սա կա­րե­լի է հա­մա­րել տա­րո­ւայ ա­մե­նա­լաւ լու­րե­րից մէ­կը ինչ­պէս Հա­յաս­տա­նի, այն­պէս էլ հայ-ի­րա­նա­կան յա­րա­բե­րու­թիւն­

2016ի մեր գլխա­ւոր սպա­սում­նե­րը տար­բեր չեն նա­խորդ տա­րի­նե­րու սպա­սում­նե­րէն:
Տա­րի­նե­րը կ­՛անց­նին, ու հա­յու­թեան քա­ղա­քա­ցիա­կան սպա­սում­նե­րը կը մնան նոյ­նը՝ խա­ղա­ղու­թիւն, բա­րօ­րու­թիւն:
Քա­ղա­քա­կան դա­սին, տնտե­սա­կան գոր­ծա­կա­տար­նե­րու եւ ստեղ­ծա­գործ մշա­կու­թա­յին ու­ժե­րու հա­մե­րաշխ գոր­ծակ­ցու­թեամբ միայն կա­րե­լի է գո­հաց­նել այս սպա­սում­նե­րը:

altՈ՛ւր որ ալ գտնո­ւիմ, Լի­բա­նան, Ֆ­րան­սա, Ա­մե­րի­կա (Ա­րե­ւե­լեան եւ Ա­րեւմ­տեան), կը խօ­սո­ւի Հա­յաս­տա­նի եւ Ար­ցա­խի մա­սին, թէեւ միայն Հա­յաս­տան պէտք է ը­սել, քա­նի որ քա­ղա­քա­կան-դի­ւա­նա­գի­տա­կան ճապ­կում­նե­րը ազ­գի մէ­կու­թեան չեն վե­րա­բե­րիր, Ար­ցա­խը Հա­յաս­տան է, զա­նոնք տար­բեր հա­մա­րել` ազ­գավ­

Ա­տե­նէ մը ի վեր կու­զէի հրա­պա­րա­կել հե­տա­գայ ա­ռա­ջարկ­նե­րը, բայց միշտ կը յե­տաձ­գէի երկմ­տե­լով, որ ա­նոնք թիւ­րի­մա­ցու­թեամբ կըն­կա­լո­ւին եւ կա­ռա­ջաց­նեն զգայ­նու­թիւն­ներ՝ ար­դէն իսկ զգայ­նո­տու­թեամբ յոր­դուն գա­ղու­թա­յին մեր կեան­քին մէջ։
Հի
­մա սա­կայն, ա­ռա­ջարկ­նե­րուս առն­չո­ւող ան­մի­ջա­կան պա­րա­գա­նե­րու տակ  չգտնո­ւե­լով, կրնամ հան­գիստ ներ­կա­յաց­նել զա­նոնք, ա­պա­հով ըլ­լա­լով որ ա­նոնք պի­տի չնկա­տո­ւին իբ­րեւ սլաք՝ ո­ րոշ