«Ձեր հնամենի լեզուն ես չեմ գիտեր, բայց կը սիրեմ զայն։ Անոր մէջ Արեւելքը կը զգամ, դարերը կը նշմարեմ անոր մէջ, կը տեսնեմ անցեալի խորհրդաւոր նշոյլի շաղարձակումը։ Ինծի համար պարծանք է գիտնալ, որ իմ ստեղծագործութիւններս կը թարգմանուին հայերէնի»։

Վ. ՀԻՒԿՕ
Ֆրանսացի գրող

Մեր ժողովուրդի կեանքէն ներս պատահած հրաշալիքներէն մէկն է Հ.Մ.Ը.Մ.ի գոյութիւնը, որուն հիմնադրութեան 95-ամեակը կը պատրաստուինք տօնելու Սփիւռքի եւ մայր հայրենիքի մէջ։

Վերջին ամիսներու ընթացքին, բազմաթիւ շնորհաւորական գիրեր ու հեռաձայններ ստացանք (ու կը ստանանք տակաւին) այլազան անձերէ, ծանօթներէ, անծանօթներէ, մօտակայ ու հեռակայ ընկերներէ եւ բարեկամներէ, որոնք գնահատանքով կ՛արտայայտուին Հայաստանի Արագածոտն Մարզի Ուշի գիւղին մէջ մեր ապրած կեանքին ու առհասարակ կրթական, մշակութային եւ այլ հասարակական ասպարէզներուն մէջ մեր կատարած ու ապագային կատարելիք գործերու մասին:

Հետեւեալ աշխատասիրութիւնը պատրաստուած է Մարիա Մարկոսեան-Տամատեանի կողմէ եւ նուիրուած է Երեւանի 2794ամեակին:
Կը հրատարակենք վերջին բաժինը:

Զ. մաս

Բրիտանական Guardian Weekly-ին հրապարակած է ֆրանսացի լրագրող Փիթր Սմոլեարի յօդուածը, որ որոշ կրճատումներով ներկայացուցած է News.am-ը: