Յստակ է, թէ երկրի մը բանակը յատուկ առաքելութիւն մը ունի զինք ստեղծող կամ հիմնող երկրի ժողովուրդին ու անոր ապրած հողատարածքի պահպանման նկատմամբ:
Ան է, որ ի գին ամէն զոհողութիւններու կը պաշտպանէ նոյն այդ երկրին սահմանները եւ անշուշտ միաժամանակ փորձելով ապահովել անոր խաղաղութիւնը:
Ուստի նշեալ երկրի բանակը, իր պատիւն ալ է:

(Լուսանկարը՝ Տարօն Թիթիզեանի)

Հայաստանի տնտեսութեան մերօրեայ իրավիճակը յատկանշւում է մի շարք բացասական գնահատականներով։ Դրանց մի մասը ժառանգուել է խորհրդային ժամանակներից, իսկ մի կարեւոր բաժինն էլ՝ յետխորհրդային օրերին ներմուծուած արատաւոր բարքերից։
Այդ բացասական երեւոյթները բնորոշւում են սոցիալական բեւեռացմամբ, անարդարութիւններով, գործազրկութեամբ, մենաշնորհեալ խաւի անխափան գործունէութեամբ,   ստուերային  տնտեսութեամբ եւ վերջապէս քաղաքական ու տնտեսական վերնախաւերի սերտաճումով։

Ֆրանսայի Ծերակոյտէն ներս, Հայոց Ցեղասպանութեան ժխտումը քրէական արարք դարձնող եւ յանցաւորները դատական հետապնդումի ու տուգանքի ենթարկելու բանաձեւի թեր ու դէմ կարծիքներու հանդիսադրումի պահուն, ոեւէ մէկը չգտնուեցաւ որ կասկածի տակ առնէ Հայոց Ցեղասպանութեան հարցը. նոյնիսկ դէմ արտայայտուողները՝ Ֆրանսայի շահերը գերադասելու եւ «մթնոլորտը չխանգարելու» մտահոգութեամբ տարուած էին եւ որեւէ ձեւով կասկածի տակ չառին պատմական փաստի մը կապակցութեամբ արդարութիւն հատուցանելու պարագան:

ՎԷՄ

Լոյս է տեսել «Վէմ» հանդէսի 2011 թ. 4-րդ համարը՝ 250 էջ ծաւալով եւ գունաւոր ներդիրներով:

Հայ Գիրքի տարի է, եւ մեծ թիւով մարդիկ պիտի գան ճառեր, քարոզներ եւ պատգամներ լսելու: Լաւ է որ գէթ եկողներ կան: Պիտի ըլլան: Բայց աչք ծակող իրականութիւններ կան, զորս չենք տեսներ, ներկայ ըլլանք թէ բացակայ: Այլ ամպագորգոռ երկինքներու տակ ոչ խօսող պիտի ըլլայ ոչ ալ լսելու համար անհանգստացող: Պատահա՞ծ է որ ներկայ ըլլաք գիրքի ներկայացման «հանդիսութեան» մը: