Հայաստանի հեռատեսիլը միշտ ալ անակնկալներ կը վերապահէ, որոնք կը յուզեն Արմենակը, երբեմն ալ կը մղեն ընդվզումի: Յունիս 27-ի երեկոյեան, երբ ցերեկի տօթէն ետք Լիբանանի լեռները կը դիտէի, ուր անտառներու կանաչը ամէն օր քիչ մը աւելի ճաղատ կը դառնայ, բջիջային հեռախօսին զանգը զիլ

Հայոց Ցեղասպանութեան հարիւրամեակին ընդառաջ, Յուլիսի առաջին շաբաթավերջին, Երեւանի մէջ կազմակերպուած իրաւաբաններու համաժողովէն աւելի յիշատակելի էր, այս առթիւ Հայաստանի Հանրապետութեան գլխաւոր դատախազ Աղուան Յովսէփեանի կատարած յայտարարութիւնը:
Առանց բառերը ծամծմելու եւ տատամսելու, ամենայն հմտութեամբ եւ փորձառութեամբ եւ մատը վէրքին վրայ դնելով, Հայաստանի թիւ մէկ իրաւաբանը

Հայաստանի Հանրապետութեան գլխաւոր դատախազին կողմէ տարածքային պահանջներու վերաբերող յայտարարութիւնը աննկատ չէ անցած թրքական կողմէն: Նախ, թրքական մամուլի մէկ ներկայացուցիչն էր, որ շատ զուսպ եւ զուտ լրատուական սահմաններուն մէջ կ՛անդրադառնար հարցին՝ ձգելով այն տպաւորութիւնը, որ թուրք պետութիւնը կամ առհասարակ թրքական դաշտը խնամքով անուշադրութեան կ՛ուզէ մատնել կարեւոր այս յայտարարութիւնը:

Որպէսզի հասկանալի լինի, թէ ինչի մասին է ներքոշարադրեալը, նախ պէտք է յիշեցնեմ ոչ հեռու անցեալի՝ ընդամէնը չորս-հինգ տարի վաղեմութեան մի քանի փաստեր, յայտարարութիւններ ու փաստաթղթեր:

Առաջին. 2008թ. Յունիսի 23ին, Մոսկուայում Սերժ Սարգսեանը յայտարարեց, որ կը հրաւիրի Աբդուլլահ Գիւլին Երեւան՝ միասին դիտելու Հայաստանի եւ

ԵՐՐՈՐԴ  ԲՈՒՌ  ՀՈՂ

Մարդու եւ  հողի կապակցութիւնը,
Փոխադարձ սէրը արիւնակցական,
Հայրենիքով է,
Ու արարչի հուր շունչն ունի իր մէջ,

Որ հողը առաւ,
Շունչ փչեց մէջը,
Ու մարդ արարեց.
Եւ հողն այնուհետ դարձաւ հայրենիք,
Ու հողն հայրենի