Դուք հինգ արեւ, հինգ երկինք,
Հինգ հրթիռներ հրաշունչ,
Յոյսի ծովի հինգ ալիք,
Հինգ առիւծներ անմռունչ։

30 տարուան հեռաւորութենէն կը դիտենք հերոսութիւն մը, որ 27 Յուլիս 1983 թուականը պատմական օր մը դարձուց հայութեան համար։

Երբ Քեմալ Աթաթիւրքը՝ զօրավար Անդրանիկի կենացը խմել հրահանգեց 

Նրանք մեր յիշողութեան քարէ զանգերն են, կախուած ժամանակների առաստաղից, որ յորդորում են յաճախ ետ նայել սեփական պատմութեանը… Արաբօ, Գարեգին Նժդեհ, Գեւորգ Չաւուշ, Աղբիւր Սերոբ, Սօսէ Մայրիկ, Քեռի, Մախլուտօ, Դրօ, Անդրանիկ… Անուններ, որոնց բոլորին թուել մի պատումի մէջ հնարաւոր չէ:

«Մենք ձեզ երբեք
չենք մոռանայ
Ու միշտ կը յիշենք...»

Լիզպոնի Հինգին հերոսներուն սխրալի նահատակութեան 30րդ տարեդարձը կը մօտենայ։

Չեմ սպասեր Յուլիս 27ին, երբ սովորաբար անոնց յուշակոթողին շուրջ կը հաւաքուինք հեռակայ կամ մօտակայ կարգով, կը յիշենք, կը յիշատակենք, կը յիշեցնենք ու կը վերանորոգենք ուխտը։

Մեզմէ ո՞վ մանկութեան շրջանին, ուրախ ու զուարթ, ազատ ու անհոգ տարիներուն, խաղացած ատեն չէ ցաւած, ծառ մագլցած ատեն, հեծանիւ քշած ատեն, մանկութիւնը վայելած ատեն վէրքեր չէ ստացած...

27 Յուլիս 1983... Զոհողութեան խորհրդանիշ

27 Յուլիս 2013... 30-ամեայ ոգեշնչող պատգամ

Անցնող 30 տարուան ընթացքին բաւական խոր քննարկուեցան Փորթուկալի մէջ 1983ին իրագործուած Լիզպոնի տղոց արարքի ծալքերը: Անձնազոհութեան արարք մը, հազիւ 20-23 տարեկան հինգ երիտասարդներէ, որոնք իրենց ապագան զոհեցին, իրենց ազգի ապագան երաշխաւորելու համար: