Կարո՞ղ է արդեօք երկիրը կոչուել սոցիալական, երբ աղքատութեան շեմը անցնում է 35 տոկոսի սահմանը, երբ երկրի բնակչութեան իւրաքանչիւր երրորդը աղքատ է, իսկ իւրաքանչիւր տասներորդը ծայր աղքատ:

Հայաստանի Հանրապետութեան անկախութեան հռչակաման 20-րդ տարելիցին, արտագաղթի թեման հայ հասարակութեան օրակարգին մէջ կարեւոր տեղ մը կը գրաւէ: Այս թեման երկար ատենէ ի վեր լուրջ ձեւով կը շօշափուի հայ աշխարհի մէջ, եւ ողջամիտ ու հեռատես բոլոր հայերուն սիրտին ցաւ պատճառելով, հայ անհատները խիստ մտահոգութիւններու կը մղէ:

Երբ ճակատագիրը այնպէս մը կը տնօրինէ, որ երկու տարուան ընթացքին անընդմէջ հայրենիք այցելելու բախտը վիճակուի պրպտող միտքով անհատի մը, ընթերցողը ակամայ հարց պիտի բարձրացնէ, թէ այդ կարճ ժամանակամիջոցին, նշանակալի ի՞նչպիսի փոփոխութիւններ կրնան արձանագրուած ըլլալ նորանկախ երկրի մը մէջ ու անոր բնակչութեան մօտ, որ արժանի ըլլան խորհրդածութեան։

Հայաստանում մէկ շաբաթուայ ընթացքում մեծ շուքով նշուեց միանգամից երկու տօն՝ Ուսանողութեան եւ Երիտասարդութեան միջազգային օրերը: Հայաստանում հերթական անգամ գործեց «հաց եւ կրկէս» հռոմէական սկզբունքը:


«Ապաու, կաթոն ինչ թէզէ է»:
«Այս ի՞նչ հայերէն է: Կարկանդակը շատ թարմ է», կ’ըսեն:
«Հայրին գործը թա’պէն է, ինքն ալ ըննօ թէմպէլին մէկն է, չաշխատիր»:
«Սխալ է: Այդպէս չեն ըսեր: Հօրը գործը տկար է, բայց ինքն ալ ծոյլին մէկն է, չաշխատիր»: