«Բաւ է հայեր ցրուած մնանք մատներիս պէս,
Բռնցքուելն է յաւերժութիւնը Հայաստանի»:
Յովհ. Շիրազ

Մեր ազգային ինքնակառուցողական պատմական ներկայ հանգրուանի առաջին տարիներէն սկսեալ, Հայրենիքիս հետ ու Հայրենիքիս մէջ ապրիլը, երազային մղիչ ուժ մը դարձած էր կեանքիս մէջ:

(Ե. եւ վերջ)

Արդէն  յայտարարուեցաւ, թէ ամբողջացած է  հեռախօսային դրամահաւաքը, որուն ձեռնարկուեցաւ ի խնդիր հայակրթութեան, այսինքն գաղութի պահպանման:  Գործնապէս եւ բարոյական տեսակէտէ  անչակերտ յաղթանակ մը արձանագրուեցաւ եւ գերազանցեց հետանպնդուած թիրախը,

- Ես «ԲԱԳԻՆ» կը կարդամ համացանցով,- ըսաւ ճեմարանականի տիտղոսով տիկին մը,- կարիք չկայ բաժանորդագրուելու:
Երէց սերունդէն գրասէր հայ մը, իր կարգին, շարունակեց.
- Գիրք եւ թերթ համացանցի վրայ պէտք է տեղադրել, աւելի ընթերցող կարելի է ունենալ:

«Սեւ, ճերմակ, կարմիր, դեղին՝ խտրականութիւն բնաւ չունի»: Կիրակնօրեայ վարժարանին մէջ մեր սորված երգերէն մէկուն տողերն են ասոնք:

Հարկը կը զգամ այս յօդուածը գրելու՝ առ ի պատասխան թերթերու մէջ կարդացածներուս, ինչպէս նաեւ ձեռնարկներու ատեն լսածներուս:
Բոլորս գիտենք, առանց որ պէտք ըլլայ ոեւէ մէկը մեզ յուշելու, թէ մեր գաղութին մէջ հայախօսութիւնը հետզհետէ կը տկարանայ: