Ամէն անգամ երբ Արեւմտահայաստան այցելելու գաղափարին դէմ յանդիման գտնուած եմ, նախ հսկայ կարօտով համակուած հոգիս ցնցուած է պահ մը, ետքը անմիջապէս տարօրինակ յուզումնախառն տհաճութիւն մը մտալլկած է ուղեղս:

Սփիւռքի մէջ ապրող եւ իր մայրենիին նախանձախնդիր արեւմտահայը, կոտտացող վէրք մը ունի՝ իր լեզուին դժբախտ եւ անկար վիճակը: Արեւմտահայերէնի փրկութեան համար Սփիւռքի թէ հայրենիքի պատասխանատու մարմիններուն առած մասնակի եւ կարկտան քայլերը որեւէ տեղ չեն կրնար հասցնել, որովհետեւ աղէտը ահաւոր է, իսկ տրուած դարմանը տկար եւ անզօր:

Վերնագիրը տարօրինակ թող չթուի, որովհետեւ խօսքը կը վերաբերի մեր գրական լեզուներուն՝ արեւմտահայերէնին եւ արեւելահայերէնին, բայց, այս պարագային, ոչ իրենց առանձին շերտաւորումներով կամ հատուածներով, այլ… «միաւորուած» տարբերակներով:

Իրաքի եւ Շամի իսլամական պետութիւն (ՏԱՀԵՇ) խմբաւորման Իրաքի մէջ արձանագրած զինուորական յաջողութիւններէն ետք, բազմաթիւ արեւմտեան ղեկավարներ զգուշացուցին, որ Իրաք կը դիմագրաւէ գոյութենական վտանգ մը:

Ապրիլ 9, 2003…Արդէն իսկ քսան օրեր անցած էին Իրաքի վրայ կատարուած Արեւմտեան ներխուժումէն: Ամերկեան ուժերը հասած էին մայրաքաղաք Պաղտատի դռները, եւ այդ օր, երբ Ա.Մ.Ն.-ի ծովուժի մէկ գումարտակի պատասխանատուներ՝ Լիոն Լէմպըրթ եւ Էտուըրտ Չին, հանրածանօթ «Ֆիրտոս» հրապարակին վրայ գտնուող Սատտամ Հիւսէյնի վիթխարի արձանը տապալեցին,