Τους παλιούς μου φίλους καλώ
γιατί η πατρίδα μας
έχει πάλι ανάγκη
να δώσουμε αγώνα

Տօնական տրամադրութեան համահունչ՝ այս տարուան իմ վերջին յօդուածս կը նուիրուի ծիծաղաշարժ նիւթի մը:

Ինչպէս յայտնի է, Դեկտեմբերի 25-ին տե ղի ունեցաւ ՀՅԴ Հայաստանի Գերագոյն ժողովը, մէկ օրակարգային հարցով՝ առաջիկայ նախագահական ընտրութիւններում ՀՅԴ դիրքորոշումը: Իհարկէ սովորական վիճակ չէ, երբ որեւէ քաղաքական ուժ, ժողովն սկսելուց առաջ, նախագահի թեկնածու առաջադրել-չառաջադրելու հարցում, դեռեւս չունի վերջնական կողմնորոշում:

Օրուան հեւքոտ աշխատանքը այդքան չէր յոգնեցուցած ու սպառած զիս, որքան խճողուած մայրուղիին վրայ կարճ տարածութիւն մը աւելի քան մէկ ժամէն կտրելու հարկադրանքը, այն ալ՝ դիմացէն եկող ինքնաշարժներու լոյսերուն դէմ «ճակատելով»։

10  տարեկան թոռնիկս, շաբաթավերջին  եւ արձակուրդներին միշտ աղօթում է, որ օրը երկար լինի, շատ ժամեր ունենայ խաղալու:  Եւ միշտ ժամանակը չբաւարարելով հիասթափուած հարցնում է, թէ ինչպէ՞ս օրը երկարացնի: