Օդանաւը Փարիզէն թռիչք առաւ կէսօրը անց: Երեկոյեան կը գտնուէինք  լուսազարդ Երեւանի վրայ:
Հովը արգելք էր անմիջապէս էջք կատարելու եւ շրջան ըրինք երկինքին մէջ: Վերջապէս «Զուարթնոց» էինք: Մուտքի արտօնութեան կարիք չկար, «ֆրանսահպատակ» էինք:
Որքա՜ն լաւ պիտի ըլլար, որ այդ արտօնութեան կարիք չըլլար աշխարհի չորս ծագերէն

... Երբ կը կորսնցնենք մեր մտերիմ ընկերը, որդին կամ ծնողքը՝ դատարկութեան եւ լքուածութեան զգացում մը կ’ապրինք: Կեանքիս գրեթէ կէսը նուիրած եմ պատմահնագիտական հետազօտութիւններուն, եւ այդ տարիներու ընթացքին յաճախ

 

Արմաւիրի մարզում գտնուող սահմանային Բերքաշատ գիւղի նորակառոյց եկեղեցին տեղաբնակ բարերարի՝ Խաչիկ Խաչատրեանի աստուածահաճոյ ձեռնարկումի շնորհիւ համայնքի կեանքում տեղի ունեցած վերջին եւ միակ արտառոց իրողութիւնն է գիւղի երկարամեայ կենսագրութեան մէջ:

Բոլորին ծանօթ է, որ Ապրիլ 2ին անարգ գնդակով սպաննուեցաւ Երեւանի մօտակայքը գտնուող Պռոշեան գիւղին գիւղապետ Հրաչ Մուրադեանը:

Փետրուարի 18ից յետոյ, Հայաստանի իշխանութիւնը, ֆուտբոլային լեզուով ասած, խաղում էր ժամանակի վրայ: Նա կարծես համբերատարօրէն սպասում է, թէ երբ կը մարեն յետընտրական յուզումները եւ այս մէկ փորձութիւնն էլ հնարաւոր կը դառնայ համարել յաղթահարուած: