­­Դեկ­տեմ­բեր 28ի այս օ­րը կ­՚ո­գե­կո­չենք մա­հո­ւան ա­ռա­ջին տա­րե­լի­ցը մեր ժո­ղո­վուր­դի ճա­ռա­գայ­թող դէմ­քե­րէն ­Վա­հան ­Յով­հան­նի­սեա­նի, որ ­Հա­յաս­տա­նի ա­զա­տագ­րու­թեան դատն ու հայ ժո­ղո­վուր­դի մար­տու­նա­կու­թեան վե­րա­կանգ­նու­մը պաշ­տա­մուն­քի կի­զա­կէտ ու­նե­ցող իր կեան­քով, գոր­ծով ու գա­ղա­փա­րա­կան աշ­

Դեկտեմբերի այս օրերուն, 97 տարի առաջ, հիւսիսային կողմն Հայաստանի թէժ պատերազմ բռնկած էր նորանկախ Հայաստանի եւ Վրաստանի Հանրապետութեանց միջեւ։
Դարերով կողք-կողքի ապրած եւ արիւնակից զոյգ ժողովուրդները յանկարծ ինկած էին արիւնալի բախումներու մէջ.- Եղածը վրացիներու կողմէ հայութեան պարտադրուած անիմաստ պատերազմ մըն էր։ Անդրկովկասեան բազմազգեան (հայկական, վրացական եւ թաթարական) իշխանութեան՝ Թիֆլիսի մէջ կազմուած Սէյմի կառավարութեան լուծարումէն օգտուելով,

Դեկտեմբեր 21-26ի օրերուն, 17 տարի առաջ, խոր սուգի մէջ էր Դաշնակցութեան ողջ ընտանիքը։
Դաշնակցութեան սուգին վշտակից էին հայ ժողովուրդի աշխարհասփիւռ զաւակները՝ ոչ միայն Սփիւռքի մերձաւոր թէ հեռաւոր ափերուն, այլեւ՝ նոյնինքն հայրենի

alt22 Դեկ­տեմ­բե­րի այս օ­րը, 1972ին, 66 տա­րե­կա­նին մեր երկ­րէն ու կեան­քէն հե­ռա­ցաւ հայ­կա­կան ար­ձա­կին մեծ վար­պետ­նե­րէն Մկր­տիչ Ար­մէն, որ իր «­Հեղ­նար Աղ­բիւր» վի­պա­կով ար­ժա­նա­ւո­րա­պէս նո­ւա­ճեց ան­մա­հու­թիւ­նը եւ իր տե­ղը գտաւ հայ գրա­կա­նու­թեան Մե­ծե­րու հա­մաս­տե­ղու­թեան մէջ։

­altԴեկ­տեմ­բեր 21ի այս օ­րը, վաթ­սուն տա­րի ա­ռաջ, Խորհր­դա­յին Միու­թեան ծայր աս­տի­ճան «վտան­գա­ւոր» նկա­տո­ւած «բան­տար­կեալ»նե­րու Վ­լա­տի­միր բան­տին մէջ, իր վեր­ջին շուն­չը փչեց հայ ազ­գա­յին-ա­զա­տագ­րա­կան շարժ­ման անկրկ­նե­լի հե­րոս­նե­րէն Գա­րե­գին Նժ­դեհ։