Այս տա­րի գա­րու­նը շուտ ժա­մա­նեց Հա­յաս­տան։ Փետ­րո­ւա­րի վեր­ջե­րուն ար­դէն իսկ ե­ղա­նա­կը բա­ւա­կան մեղ­մա­ցած էր եւ բազ­մա­թիւ մար­դիկ ու­րախ էին, որ բնա­կա­րան­նե­րու ջե­ռուց­ման հա­մար այ­լեւս մեծ գու­մար­ներ պի­տի չվճա­րէին կա­զի եւ ե­լեկտ­րա­կա­նու­թեան ըն­կե­րու­թիւն­նե­րուն։ Ծա­ռերն ալ սկսած էին ծաղ­կե­լու՝ գար­նա­

Ե­թէ մօ­տէն կը հե­տե­ւինք հայ Ս­փիւռ­քի ա­մէ­նօ­րեայ հեւ­քե­րուն, մտա­հո­գու­թիւն­նե­րուն եւ մա­նա­ւանդ մա­շու­մին, միայն այն ժա­մա­նակ կրնանք հասկնալ, թէ տա­կա­ւին դա­մոկ­լեան սու­րի նման ա­նոր գլխուն կա­խո­ւած է տխուր եւ վշտա­լի ի­րա­կա­նու­թիւ­նը։

altԵ՞րբ պի­տի կա­սե­ցո­ւին եւ վեր­ցո­ւին նո­րա­կերտ ան­ճոռ­նի եւ ան­հե­թեթ բա­ռե­րը ­Հա­յաս­տա­նի մէջ

Հա­յե­րէ­նի մէջ ա­մէն բառ իր յա­տուկ ի­մաստն ու­նի: ­Կան բա­ռեր, ո­րոնք բազ­մի­մաստ են: ­Սա­կայն հա­յե­րէ­նը այն­քան հա­րուստ է նո­րա­կերտ բա­

altԱյ­սօ­րո­ւան մեր խորհր­դա­ծու­թեան նիւթն է «­Յոյս» ա­ռա­քի­նու­թիւ­նը։
Յոյ­սը այն գերբ­նա­կան ա­ռա­քի­նու­թիւնն է, որ ճշմա­րիտ քրիս­տո­նեա­նե­րը կը մղէ համ­բե­րու­թեամբ սպա­սե­լու Աս­տու­ծոյ տա­լիք բա­րի­քին։

Ե­րէկ ամ­բողջ աշ­խար­հի ու­շադ­րու­թիւ­նը կեդ­րո­նա­ցաւ Եւ­րո­պա­յի մայ­րա­քա­ղա­քը ցնցած ա­հա­բեկ­չա­կան ա­րարք­նե­րու շար­քին վրայ: Ամ­բողջ Եւ­րո­պա­յին ուղ­ղո­ւած ա­հա­բեկ­չա­կան ա­րարք­նե­րուն շար­ժա­ռիթ­նե­րը կա­րե­լի չէ միան­շա­նա­կօ­րէն բա­նա­ձե­ւել` ի­րենց բո­լոր հե­տապն­դած նպա­տակ­նե­րը միան­շա­նակ նշե­լով: