Մանէ Յակոբեան կը գրէ.

Վերջերս գործնական այցով Հայաստան եկած էր Ֆրանսայի Լորանի համալսարանի փրոֆէսըր Պետրոս Ջուլհակեանը:

Պոլսոյ մէջ, Մայիս 27էն սկսած բողոքի ցոյցերը ընդունելով որպէս մեկնակէտ՝ քաղաքացիական համատարած շարժումը արդէն կը թեւակոխէր իր 15րդ օրը: Ցուցարարներու պահանջներուն եւ անոնց մերժումին տեսանկիւնէն ոչ մէկ փոփոխութիւն կայ: Սակայն կայ նշմարելի կարեւոր փոփոխութիւն մը. ցոյցերը

Թուրքիոյ ամբողջ տարածքին 15 օրերէ ի վեր կը տիրէ շատ լարուած վիճակ: Այժմ շնորհիւ որոշ կառավարական ղեկավարներու շինիչ յայտարարութիւններուն՝ վիճակը բարելաւուած եւ մըթնոլորտը հանդարտած կþերեւի ըլլալ, բայց յայտնի չէ եթէ, կամ ինչպէս, իրենց

Երկրորդ անգամ ըլլալով թերթի էջերէն ներս տեսանք Համազգայինի ընդհանուր ժողովի հրաւէրը, որ կը կրկնուի՝ մասնակիցներու անբաւարար թիւի պատճառով: Այս շաբաթավերջին դարձեալ ժողով կը հրաւիրուի, գալ Կիրակի, 16 Յունիսին կայանալիք միութեան ներկայացուցչական ժողովին առիթով, մեզի ալ խորհրդածելու առիթ տալով:

Պոլսոյ ըմբոստութիւնները անգամ մը եւս եկան փաստելու Հայաստանի հասարակական ակտիվիստներու գաղափարական սնանկութիւնը: