Είχα καιρό να πάω στο σχολείο μου. Ή για να το θέσω πιο σωστά είχα καιρό να το επισκεφθώ σε ώρες λειτουργίας. Βλέπετε είμαι από τους τυχερούς εκείνους ανθρώπους που λόγω συγκεκριμένων υποχρεώσεων περνάνε αρκετά απογεύματα σε αυτό. Όταν όμως πέρασα τη σιδερένια εκείνη μπλε πόρτα της αυλής ένιωσα σα να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα και ας έχουν περάσει 23 ολόκληρα χρόνια.
Ξαφνικά ζωντάνεψαν μπροστά μου εικόνες με παιδιά να τρέχουν, να φωνάζουν, να παιζουν... Σαν να είδα και τους παλιούς μου δάσκαλους κάπου εκεί πίσω να μας επιβλέπουν Θυμήθηκα τα πάντα. Τις τάξεις, τους δασκάλους, τους συμμαθητές, το γραφείο του διευθυντή όπου υπήρχε εκείνη εκεί η μικρή δανειστική βιβλιοθήκη, τις σκάλες που τις κατεβαίναμε τσουλώντας, τη παιδική χαρά που τη θέση της έχει πάρει τώρα το κτήριο του νηπιαγωγείου, τη μουριά που μόλις έπιανε Μάιος μαζεύαμε τα μούρα, τις εκδρομές στον Αγ. Κοσμά και τόσα άλλα.Θυμήθηκα και νοστάλγησα. Κυρίως νοστάλγησα την αθωότητα των παιδικών εκείνων χρόνων. Ωραίες εκείνες οι εποχές που όλοι οι τσακωμοί λύνονταν με μία διαχωριστική γραμμή στο θρανίο. Την επίθεση αυτή των αναμνήσεων ήρθε να διακόψει μια γλυκιά μελωδία που προέρχονταν από μια τάξη. Μικροσκοπικά ανθρωπάκια, οι τέλειοι άνθρωποι όπως συνηθίζω να τα αποκαλώ, με τις μαγικές φωνούλες τους και την καθοδήγηση της δασκάλας τους τραγουδούσαν αρμένικα παραδοσιακά τραγούδια αλλά έψελναν και προσευχές. Στις διπλανές τάξεις παρόμοιο σκηνικό. Ισως με λιγότερα τραγούδια και περισσότερο μάθημα για τους μεγαλύτερους. Και ύστερα το σχόλασμα. Βλέποντας τα να φεύγουν έτσι ζωηρά και χαρούμενα αναρωτήθηκα αν σήμερα για κάποιο από αυτά τα παιδιά άλλαξε κάτι μέσα του για πάντα όπως συνέβαινε σε μένα. Αν μπήκε ακόμα μια ανάμνηση στο ντουλαπάκι εκείνο του μυαλού που διαχειρίζεται τις αναμνήσεις.
Επιστρέφοντας στη δουλειά συνειδητοποίησα ότι το αρμένικο σχολείο είναι οι καλύτεροι χειμώνες της ζωής μας ! Είναι το πρώτο μέρος που βρεθήκαμε μακριά από τους γονείς μας, είναι τα πρώτα μας ανεξάρτητα βήματα, είναι οι πρώτες μας γνώσεις, είναι η πρώτη μας ανάγνωση στη μητρική μας γλώσσα,είναι οι πρώτες μας εκδρομές,είναι οι πρώτοι μας παιδικοί έρωτες, είναι οι καλύτεροι μας φίλοι ! Παράλληλα και ίσως πιο σημαντικό από τα προηγούμενα συνειδητοποίησα ότι είναι το μέρος που κρατάει ζωντανή την αρμενική γλώσσα και κατ’ επέκταση καθετί αρμένικο. Μια γλώσσα που επίσημα πλέον θεωρείται υπό εξαφάνιση σύμφωνα με την UNESCO. Κρατάει ζωντανούς και όλους εμάς που παρασυρμένοι από τις εποχές ξεχνάμε το σημαντικό. Ότι όταν πεθάνει η γλώσσα πεθαίνει μαζί της και ένας ολόκληρος λαός που στερείται πια το μέσον να εκφραστεί. Αυτό που χαρακτηρίζει κάθε λαό είναι η γλώσσα του άλλωστε !
Όλοι γνωρίζουμε ότι οι μέρες που διανύουμε είναι πολύ δύσκολες για τα σχολεία μας. Το μέλλον είναι αβέβαιο και για αυτό γίνονται οργανωμένες προσπάθειες για να μη διαταραχθεί η λειτουργία τους. Όλοι μαζί μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί, απόφοιτοι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Αν σώσουμε τα σχολεία μας θα έχουμε σώσει τη γλώσσα μας, τις παραδόσεις μας , την ιστορία μας !
Σήμερα για ένα πράγμα είμαι απολύτως πεπεισμένη: πως αν αξίζει να δώσεις για κάτι χρήματα, έστω και μαζεύοντάς τα ευρώ-ευρώ, είναι για τα σχολεία των παιδιών μας. Που φτιάχτηκαν σε καιρούς πιο δύσκολους από τους σημερινούς, από ανθρώπους με μεράκι, από ανθρώπους στερημένους από πολλά,από ανθρώπους με αξίες και ιδανικά, από ταλαιπωρημένους πρόσφυγες, από ρομαντικούς πατριώτες..Καλή συνέχεια λοιπόν ! Αν δε μας πάρουν τη ψυχή δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.
Υ. Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που χρόνια τώρα αγωνίζονται για αυτά τα σχολεία θυσιάζοντας προσωπικό χρόνο και εργασία. Αφιερώνεται επίσης σε εκείνους που γνώρισα σε αυτά τα σχολεία και οι οποίοι συνεχίζουν να είναι στη ζωή μου και να την ομορφαίνουν. Τους παιδικούς μου φίλους.
Χέγκη Αγαμπαμπιάν