ՈՍԿԷ ԱՇՈՒՆ

Չսիրեցի քեզ բնաւ,
Բայց երգեցի քեզ յաճախ,
Ոսկէ աշուն,
Ե՛ւ բնութեան,
Ե՛ւ կեանքիս,

Որ միշտ, սակայն,
Շաղ տուեցիր մեծ ճամբիս
Տերեւներդ  թալկացած,
Բայց՝  բերքդ բեղմնաւոր,
Ատոքահասկ, հասկահաս:

Եթէ բնաւ չունենայի
Գարնանային ողջ փթթումի տապը յորդ,
Սիրելու եւ տիրելու բուն բնազդը
Ստեղծագործ ու արարիչ,
Սրբազան.
Չունենայի ամառային շոգն ու տօթը,
Եւ արիւնս եռացնող լիցք անսասան,
Խլուած հզօր արեգակից հրազան.
Եթէ բնաւ չունենայի՜...

Ո՜հ, յայնժամ
Կÿերկրպագէի քո ոսկուն
Եւ հունձքին այն փորձառութեան,
Որ օրերով ամբարեցի տարիներիս ամրոցում,
Դառնալով լիք եւ գիտակից եւ ներհուն:

Եթէ բնաւ չունենայի
Աշխարհների արագընթաց,
Ամէն րոպէ ծնող, մեռնող,
Պայթող, խամրող, յառնող, փլուող,
Յաղթանակող
Գերբաների հասկացոյթը խթանող.
Եթէ բնաւ չունենայի մեծ քաոսի
Ե՛ւ ստեղծող,  եւ  կործանող
Գերզօրութեան հիւլէից
Իմ ժառանգած հրեղէնի ծինը բոց.
Եթէ բնաւ չունենայի՜...
Ո՜հ, յայնժամ
Չէի լինի մեղու՛ն այն,
Որ ապրեց
Ծաղիկներին տիրելու հուր տարփանքով.
Ցօ՛ղը այն,
Վարդաթերթերին կառչելու զովութեամբ.
Ծերպերի գանգը սանրող հո՛վը այն...
Չէի լինի,
Չէի լինի ա՛յն ինչ կամ:

Ոսկէ աշուն,
Ոսկէ աշուն,
Չսիրեցի քեզ բնաւ.
Թէեւ ձուլում եմ ոսկիդ,
Թէեւ ձօնում եմ երգերս
Գարնանային ծլումներին ու փթթումին դեռատի,
Արբունացող խոյանքներին հաւաստի,
Ամառնային գիրգ շոգութեամբ պատարուն
Տրւումը ողջ վայելածի զօրութեամբ...

Եւ հիմա
Առատութեան տաղաւարում քո ոսկեայ,
Զօծուած արդէն հասունութեան արեւի
Մանուշագոյն շառայլներով հեռակայ,
Այն որտեղի՜ց՝ այս որտե՜ղ,
Վերընթացով վայելչօրէն վեհական,
Նպատակով մտադի՛ր,
Ու անբասիր դժգոհութեամբ առնական,
Ոսկէ աշուն,
Թող պարտական ես չմնամ քեզ բնա՛ւ:

ԳՐԻՇ ԴԱՒԹԵԱՆ
Թեհրան