Ան­ցեալ տա­րի ես սկսե­ցի հա­յե­րէ­նի ար­կածս: Այդ ժա­մա­նա­կից, ինձ շատ են հարց­րել.- «Ին­չո՞ւ ես հա­յե­րէն սո­վո­րում»: ­Մէ­կը՝ «շատ հե­տաքր­քիր է, ին­չո՞ւ» եւ ու­րի­շը՝ «յի­մա՞ր ես, ին­չո՞ւ»:

Այս հար­ցին դժո­ւար է պա­տաս­խա­նել, ու­րեմն՝ ա­սում եմ.- «­Պէտք է օ­տար լե­զու սո­վո­րէի ա­ւար­տե­լու հա­մար»: «­Բայց հա­յե­րէ՞ն»: «Չ­գի­տեմ, տար­բեր էր»: ­Դա էր պատ­ճա­ռը, երբ ար­ձա­նագ­րո­ւե­ցի դա­սին, բայց դրա հա­մար չէր, որ մնա­ցի:

Ա­ռա­ջին օ­րը ես գրե­թէ թո­ղե­ցի դա­սը: Չ­գի­տէի ի՞նչ էր «բա­րեւ» կամ որ­տեղ է ­Հա­յաս­տա­նը: ­Դա­սը ինձ վա­խեց­րեց, այդ պատ­ճա­ռով պրո­ֆե­սոր ­Քէ­շի­շեա­նին ա­սա­ցի, որ ու­զում եմ թող­նել դա­սը: ­Նա ինձ ա­սաց.- «­Հա­յե­րէ­նը դժո­ւար է, բայց ե­թէ հա­յե­րէն ես ու­զում սո­վո­րել, քեզ կը սո­վո­րեց­նեմ»:

­Դեռ ո­չինչ չգի­տէի հա­յե­րէ­նի մա­սին, բայց ի­մա­ցայ, որ ու­զե­ցի լի­նել նրա դա­սա­րա­նում: Ն­րա կիր­քը հա­յե­րէ­նի հա­մար մղեց ինձ կար­դա­լու ­Հա­յաս­տա­նի ու հայ­կա­կան մշա­կոյ­թին մա­սին դա­սից դուրս: Ես սկսե­ցի սի­րել հա­յա­գի­տու­թիւ­նը: ­Նոյ­նիսկ գնե­ցի «ճազ­վէ» ­Հա­յաս­տա­նից, որ­պէս­զի հայ­կա­կան սուրճ պատ­րաս­տեմ: Ես սի­րե­ցի սո­վո­րել մէ­կից, որ սո­վո­րեց­նել սի­րում էր: ­Մի ան­հանգս­տա­ցէք, ո­րով­հե­տեւ հիա­նա­լի հա­յե­րէ­նի ու­սու­ցիչ­նե­րի պա­կա­սու­թիւն չկայ UCLAում: Իմ երկ­րորդ ու­սու­ցի­չը՝ պրո­ֆե­սոր ­Կա­րա­պե­տեա­նը, ա­մէն շա­բաթ հան­դի­պում էր ինձ հետ յա­ւե­լեալ ժա­մե­րի: Իմ ու­սու­ցիչ­նե­րի նո­ւի­րո­ւա­ծու­թիւ­նը ի­րենց ու­սա­նող­նե­րին՝ ինձ ո­գեշն­չեց հե­տապն­դե­լու հա­յա­գի­տու­թիւ­նը, որ­պէս երկ­րորդ մաս­նա­գի­տու­թեան:

Ես փոր­ձե­ցի եւ ար­ձա­նագ­րո­ւե­ցի հա­յե­րէն դա­սին, հե­տե­ւա­բար՝ շատ հրա­շա­լի բա­ներ պա­տա­հե­ցին ինձ: ­Շատ նոր մարդ­կանց եմ հան­դի­պել, նե­րա­ռեալ ­Քո­նան Օ՛բ­րա­յե­նին: ­Սո­վո­րել եմ մշա­կոյ­թի, պատ­մու­թեան եւ աշ­խար­հի մա­սին, ո­րոնք չէի ի­մա­նայ: ­Հայ­կա­կան ռեք­վիե­մի գնա­ցի: ­Հի­մա ես տե­ղա­փոխուե­լու եմ ­Հա­յաս­տան, որ­պէս­զի հե­տա­զօ­տա­կան աշ­խա­տանք կա­տա­րեմ եւ ու­սում­նա­սի­րեմ այս եր­կի­րը, ո­րի մա­սին այս­քան շատ եմ լսել:

­Յա­ճախ լսում եմ, որ մար­դիկ խօ­սում են հա­յե­րէ­նի մա­սին ոնց որ թէ քիչ ար­ժէք ու­նի, եւ տխրում եմ: ­Սո­վո­րա­բար նրանք կաս­կա­ծան­քի տակ են դնում հա­յե­րէ­նի օգ­տա­կա­րու­թիւ­նը, ո­րով­հե­տեւ շատ քիչ մար­դիկ են հա­յե­րէն խօ­սում: ­Սա եր­բեք չեմ հաս­կա­նայ: ­Հա­յե­րէնն իմ կեան­քը փո­խել է ոչ թէ նրա հա­մար, թէ քա­նի հո­գու հետ է ինձ կա­պել, այլ թէ ո՛ւմ հետ է ինձ կա­պել: ­Հա­յե­րէնն ինձ բե­րել է այս բո­լոր նոր մարդ­կանց, ո­րոնք դար­ձել են իմ հայ­կա­կան ըն­տա­նի­քի մէկ մա­սը: Այն ինձ օգ­նել է սո­վո­րե­լու ու զար­գա­նա­լու: Իսկ հի­մա հա­յե­րէնն ինձ տա­նում է Ա­մե­րի­կա­յից դուրս ա­ռա­ջին ան­գամ եւ հա­յե­րէ­նի մի­ջո­ցով է, որ աշ­խար­հը տես­նե­լու եմ: Ա­մե­նա­կա­րե­ւո­րը՝ հա­յե­րէնն ինձ հա­ճոյք է պատ­ճա­ռում: Դ­րա հա­մար ես միշտ կը սի­րեմ այս գե­ղե­ցիկ լե­զուն:
Ու­րեմն՝ ին­չո՞ւ եմ հա­յե­րէն սո­վո­րում:
Ին­չո՞ւ ոչ:

«Աս­պա­րէզ».- Ս­տա­ցած ենք UCLA հա­մալ­սա­րա­նի հա­յա­գի­տա­կան ուս­մանց բա­ժի­նը որ­պէս երկ­րոր­դա­կան մաս­նա­գի­տու­թիւն ընտ­րած ու­սա­նող Անտ­րիւ ­Մո­նի­քա­յէն վե­րե­ւի հա­յե­րէն գրու­թիւ­նը եւ ա­տոր կցո­ւած անգ­լե­րէն նա­մակ մը։

Անտ­րիւ իր այս հա­յե­րէն գրու­թիւ­նը պատ­րաս­տած է իր դա­սըն­թաց­քին հա­մար, իսկ ա­նոր ու­սու­ցիչ­նե­րը քա­ջա­լե­րած են զինք՝ ղրկե­լու տո­ւեալ աշ­խա­տան­քը «Աս­պա­րէզ» օ­րա­թեր­թին՝ նկա­տի առ­նե­լով, որ ա­սի­կա հա­յե­րէն սոր­վե­լու ցան­կու­թեան տար­բեր դրսե­ւո­րում մըն է։ Խմբագ­րու­թիւնս հա­ճոյքն ու­նի ներ­կա­յաց­նե­լու Անտ­րի­ւին մտա­ծում­նե­րը հա­յոց լե­զո­ւին մա­սին՝ սպա­սե­լով իր­մէ նոր գրու­թիւն­նե­րու։

ԱՆԴՐԻՒ ՄՈԼԻԿԱ - «Աս­պա­րէզ»