Չա­փա­զան­ցու­թիւն չէր... Թուր­քիոյ խորհր­դա­րա­նի հայ պատ­գա­մա­ւոր Կա­րօ Փայ­լա­նի կա­տա­րած բուռն քննա­դա­տու­թիւ­նը, ուղ­ղո­ւած՝ Էր­տո­ղա­նի սուլ­թա­նա­մէտ ղե­կա­վա­րու­թեան: Ար­դա­րեւ, Փայ­լան ա­ռանց բա­ռե­րը ծամծ­մե­լու եւ դարձ-դար­ձիկ ար­տա­յայ­տու­թիւն­ներ կա­տա­րե­լու, պատ­կե­րաս­փիւ­ռի կա­յա­նէ մը կա­տա­րո­ւած

հար­ցազ­րոյ­ցի մը ըն­թաց­քին, ա­հա­զանգ հնչե­ցու­ցած էր, թէ Ան­գա­րա­յի ներ­կայ ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը քիւր­տե­րու ցե­ղաս­պա­նու­թիւն կը կա­տա­րէ:

Քր­տա­մէտ Ժո­ղո­վուրդ­նե­րու Ժո­ղովըր­դա­վա­րա­կան կու­սակ­ցու­թեան կող­մէ ընտ­րո­ւած՝ Փայ­լա­նի հնչե­ցու­ցած ա­հա­զան­գը այլ դէ­տեր եւ վեր­լու­ծա­բան­ներ ալ կը կա­տա­րեն, սա­կայն թէ՛ Էր­տո­ղա­նի եւ թէ՛ ա­րեւմ­տեան աշ­խար­հի կարգ մը քա­րոզ­չա­կան բա­նա­լի մե­քե­նա­նե­րը կը փոր­ձեն հաստ ու ան­թա­փանց քո­ղով ծած­կել ի­րա­կա­նու­թիւ­նը:

Այս ի­րա­վի­ճա­կը ստեղ­ծո­ւե­ցաւ կամ, ա­ւե­լի ճիշդ, իր գա­գաթ­նա­կէ­տին հա­սաւ 7 Յու­նիս 2015ի խորհր­դա­րա­նա­կան ընտ­րու­թիւն­նե­րուն, ուր անս­պա­սե­լիօ­րէն քո­ւէ­ներ հնձեց քրտա­մէտ Ժո­ղո­վուրդ­նե­րու Ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կու­սակ­ցու­թիւ­նը եւ, ան­նա­խըն­թաց յաղ­թա­նա­կով մը, պար­տու­թեան մատ­նեց Էր­տո­ղա­նի նա­խա­գա­հա­կան, այ­սինքն սուլ­թա­նա­կան մե­նա­տի­րու­թեան ե­րազ­նե­րը:

Էր­տո­ղա­նի կը մնար «բռնկեց­նել» ո­րոշ խա­ղա­քար­տեր, մին­չեւ ան­ցեալ Նո­յեմ­բե­րի ընտ­րու­թիւն­նե­րուն քո­ւէ­ներ ա­պա­հո­վե­լու հա­մար: Այս գծով, Ան­գա­րա ու­նէր յե­նա­րան մը, յան­ձին դրա­ցի երկ­րի ՏԱՀԵ­Շին, ո­րու հետ թէ՛ քա­րիւ­ղի ար­տադ­րու­թեան ու ա­ռեւ­տու­րի եւ թէ՛ Սու­րիոյ-Ի­րա­քի ճա­կատ­նե­րուն վրայ գոր­ծակ­ցու­թիւ­նը դուռ կը բա­նայ հաս­տա­փոր ու­սում­նա­սի­րա­կան գոր­ծի մը, լի բազ­մա­թիւ փաս­տագ­րա­կան տե­ղե­կու­թիւն­նե­րով:

Սա­կայն Էր­տո­ղա­նի հա­մար յստակ էր, թէ քրտա­կան - յատ­կա­պէս հա­րաւ-ա­րե­ւե­լեան շրջան­նե­րէն ներս - ո­րե­ւէ ան­դոր­րու­թեան խախ­տում կրնար ստեղ­ծել այն­պի­սի կա­ցու­թիւն մը, որ բազ­մա­թիւ տե­ղա­ցի թուր­քեր եւ պահ­պա­նո­ղա­կան քիւր­տեր չհան­դուր­ժէին պա­տա­հա­ծը եւ դի­մէին այ­լընտ­րան­քի, այ­սինքն՝ քրտա­մէտ Ժո­ղո­վուրդ­նե­րու Ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կու­սակ­ցու­թեան փո­խա­րէն, քուէար­կէին Էր­տո­ղա­նի Ար­դա­րու­թիւն եւ Բար­գա­ւա­ճում Կու­սակ­ցու­թեան:

Ան­գա­րան է, որ կայ­ծը տո­ւաւ թուրք-քրտա­կան նոր հա­կա­մար­տու­թեան ան­սանձ ծա­ւա­լու­մին։ Սու­րու­ժի, ա­պա Ան­գա­րա­յի պայ­թում­նե­րէն ետք մթնո­լոր­տը այն­քան ե­լեկտ­րա­կա­նա­ցած էր, որ Ժո­ղո­վուրդ­նե­րու Ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կու­սակ­ցու­թեան առ­ջեւ հրա­պա­րա­կա­յին ընտ­րար­շաւն ան­գամ ան­կա­րե­լի էր: Այդ դա­ժան պայ­ման­նե­րուն տակ, տա­սը առ հա­րիւ­րէն ա­ւե­լի քո­ւէ ա­պա­հո­վե­լը սպասո­ւա­ծէն ալ ա­ւե­լի էր:

Էր­տո­ղա­նի վար­չա­մե­քե­նա­յին կա­տա­րա­ծը պարզ խախ­տում չէր, այլ նոյ­նիսկ հա­մա­զօր էր պե­տա­կան հա­րո­ւա­ծի:

Այ­դու­հան­դերձ՝ ան­գամ մը եւս քա­րոզ­չա­կան աշ­խար­հը աշ­խա­տե­ցաւ ծած­կել պա­տա­հա­ծը, իսկ Ա­րեւ­մուտ­քը ան­գամ մը եւս նիւ­թա­պէս օ­ժան­դա­կեց Ան­գա­րա­յին՝ Սու­րիա­յէն ժա­մա­նած գաղ­թա­կան­նե­րուն հաշ­ւոյն... ո­րոնց փա­խուս­տի ճամ­բան դէ­պի Եւ­րո­պա, ցայ­սօր, դիտ­մամբ բաց կը պա­հո­ւի Թուր­քիոյ կող­մէ:

Յու­նո­ւար 12ին Պոլ­սոյ կեդ­րո­նա­կան շրջան­նե­րէն մէ­կուն մէջ կա­տա­րո­ւած պայ­թու­մին մա­սին շուտ է անդ­րա­դառ­նա­լը: Յա­մե­նայն­դէպս, նոյ­նիսկ ան­մեղ զբօ­սաշր­ջիկ­նե­րու կեան­քը խլած այդ ա­րար­քը ան­գամ մը եւս պի­տի օգ­տա­գոր­ծո­ւի սուլ­թա­նա­մէտ Էր­տո­ղա­նի կող­մէ, որ պի­տի շա­րու­նա­կէ քիւր­տե­րու ար­հա­ւիր­քը... ա­ղէ­տը:

Ի վեր­ջոյ, պատ­գա­մա­ւոր Կա­րօ Փայ­լա­նի խօս­քե­րը կրկնե­լով, ան­պա­տիժ մնա­ցած Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թե­նէն հա­րիւր տա­րի ետք, նմա­նօ­րի­նակ բան մը կը կա­տա­րո­ւի այ­սօր քիւր­տե­րուն դէմ:

«ՀԱՅՐԵՆԻՔ»