«Տուր զէնքերս, քաղցրիկ մայր իմ,

Ես պիտի երթամ,  

Տուր մայրական օրհնութիւնդ,

Որ ես զօրանամ»:

- Մայր, օրս է հասեր իմ ծառայութեան

պիտի մեկնիմ ես ընկերներուս հետ,

որ հայրենիքիս պարտքս կատարեմ

ու քեզ ապահով կեանք մը պարգեւեմ:

Մեր հայրենիքին ձայնն է սրբազան,

որ զիս կը կանչէ գերբնական կանչով,

որ զինուոր երթամ ու զինք պաշտպանեմ,

որուն ես մերժել չեմ կրնար մարմնով:

Մայրը ափսոսալ չէր կրնար որդւոյն,

ժպիտը դէմքին գրկած էր տղուն,

որ խրոխտ կամքով իր դէմ կանգնած էր

եւ հպարտ կը զգար բանակ երթալուն:

«Ելիր կապեմ սուրը մէջքիդ,

Ասպար կապեմ քու ուսէդ,

Եւ սուրբ դրօշակ հայրենիքիդ

Թող ծածանի աջ թեւէդ»:

- Գնա՛ իմ տղաս, գնա՛ իմ բալէս,

գնա՛ ծառայէ հայրենիքին մեր,

որ ժողովուրդը գերի չդառնայ,  

օրհնութիւնն իմ թող հետդ ըլլայ:

Ու ճամբու դրաւ մայրը իր տղուն.

երկար նայեցաւ անոր մեկնելուն,

ու երբ ներս մտաւ, իր յուզուած սրտէն 

երկու ջինջ կաթիլ ինկան աչքերէն:  

...........................................................

Ու տարիներ ետք տղան տուն եկաւ

ու հպարտ կրծքով մօրը գիրկ ինկաւ

ու համբուրեց զայն տաք համբոյրներով...

- Երկիրը մե՛րն է, մայր,- ըսաւ ժպիտով:

Մայրը խանդավառ սեղմեց իր որդին

ու խանդոտ ձայնով ըսաւ կաթոգին.

- Հպարտ եմ քեզմով իմ կտրիճ բալէս,

թող հայ մայրերը զգան ինծի պէս:

ՄԱՐԳԱՐ ՇԱՐԱՊԽԱՆԵԱՆ

Ուշի գ.