­Դուն մե­զի միշտ կը պատ­մէիր մեր հին պար­տէ­զէն եւ հոն ին­կած ծա­ռի մը մա­սին: Դուն այդ ծա­ռին նոր կոճ­ղը, բու­նը դար­ձար: Միա­ցու­ցիր՝ ցիր ու ցան սփռո­ւած ճիւ­ղերդ, մեր հո­ղին ա­մե­նա­խոր եւ կեն­դա­նի ար­մատ­նե­րուդ հետ: Անս­պառ շունչդ տա­լով հրաշք մը գոր­ծե­ցիր. այս մեր հին ծա­ռը նո­րէն կեանք սկսաւ առ­նել, նոր ար­մատ­ներ ար­ձա­կեց, նո­րէն սկսաւ ծծել մեր պար­տէ­զի բա­րե­բեր հո­ղին նիւ­թե­րը: Հաս­ցու­ցիր դուն այս նիւ­թե­րը ճիւ­ղե­րուդ, շրջա­գա­յու­թիւ­նը ուխ­տա­ւո­րե­ցիր ծաղ­կեց­նե­լով ա­մե­նաջն­ջին, ա­մե­նա­նուրբ, ա­մե­նա­չոր ան­կիւն­ներն ան­գամ:
Ա­յո՛, դո՛ւն ու­սե­րուդ վրայ կռե­ցիր այս ա­մէն հոգ­սե­րը: Եւ փո­րե­ցիր: Դ­ժոխ­քին մութ աշ­խար­հէն ան­ցա՛ր. Եօլ­տաշդ, ա­ղաւ­նիդ փա­րա­տե­ցին:

Դ­րախ­տի պար­տէ­զի դռնե­րը բա­ցի՛ր. ա­նոր չորս գե­տե­րուն ջու­րով զօ­րա­ցա՛ր. Ա­նա­հի­տի ա­ռո­ւա­կին ան­մահ ջու­րէն խմե­ցիր եւ ա­կօս­նե՛ր բա­ցիր, ա­ռա­տօ­րէն տո­ւի՛ր, բաշ­խե­ցի՛ր: Պտտ­ցու­ցիր մե­զի քար առ քար, ա­ռո­ւակ առ ա­ռո­ւակ. ա­տե­լու­թիւն­նե­րէ ձեր­բա­զա­տո­ւած, մօ­տե­ցու­ցիր մե­զի մե­րին­նե­րուն եւ դրաց­նե­րուն հետ:

Հասկ­ցու­ցիր մե­զի, թէ քար­տէ­սի մը ան­շունչ տա­րա­ծու­թիւ­նը չէր այս պար­տէ­զը:
­Թող գա՛ մէ­կը, թող ը­սէ՛, թէ աս քու ա­րաս­պե­լա­կան կեանքդ ե­րա՛զ է ե­ղեր, ի­րա՛ւ չէ ե­ղեր: Ո՞վ:

Ան­հո՛գ ե­ղիր, հանգ­չի՛ր հի­մա դուն ախ­բա­րիկ: Գի­տե՛ս դուն. պտղա­բե՛ր էր ծառդ... Ա­հա մենք հոս ենք. ի­րա­կա­նու­թե­նէն չվախ­նա­լը, չհրա­ժա­րի­լը մենք գի­տենք՝ շնոր­հիւ քե­զի: 
­Հան­գի՛ստ հանգ­չէ հսկայ տի­տան Սար­գիս Սե­րո­բեան:

Ա­թէնք 31/3/2015
­Թա­գու­հի-­Քո­ւին Մի­նա­սեան