Τι επιδιώκει η Τουρκία στην Κύπρο; Αυτό που επιδιώκει και στη Συρία. Την ακύρωση της κρατικής υπόστασης των χωρών αυτών. Δεν θέλει να υφίστανται και να λειτουργούν αυτόνομα και αυτεξούσια κράτη σε Δαμασκό και Λευκωσία. Θέλει τη Συρία και την Κύπρο ως σατραπείες της Άγκυρας. Μια τέτοια εξέλιξη καθιστά την Τουρκία ηγεμόνα της Λεβαντίνης και της Ανατολικής Μεσογείου. Την καθιστά διαμορφωτή και ρυθμιστή του γεωπολιτικού περιβάλλοντος της Μέσης Ανατολής. Την καθιστά Μεγάλη (Βuyuk) Δύναμη, σεβαστή από αυτούς που πρέπει και οφείλουν να την τιμούν, να τη συμβουλεύονται αλλά και να την πληρώνουν, ως «παραγωγό ασφάλειας» (security producer). Εδώ η αναφορά είναι για ολόκληρη τη Δύση, από τις ΗΠΑ και κάτω. Ανάμεσα στις πολλές αμετροέπειες από το στόμα του Αχμέτ (γνωστού επίσης και ως «Μηδενικά Προβλήματα») Νταβούτογλου, είναι και η δημόσια διακήρυξη του ότι «ούτε φύλλο δεν μπορεί να κουνιέται στην Μέση Ανατολή χωρίς την άδεια της Τουρκίας». Για να κατανοήσετε το μέγεθος της παραίσθησης, η αντίληψη αυτή παραπέμπει στον παρανοϊκό αυτοκράτορα που απαιτούσε να γνωρίζει για το πέταγμα της κάθε πεταλούδας στην αυτοκρατορία. Γιατί φτερούγισε; Ποιος το επέτρεψε; Ποιον πάει να συναντήσει; Και με ποιον θα συνωμοτήσει κατά του μεγάλου και εντολοδόχου του Θεού, ηγέτη;
Όπως και με το καθεστώς Άσαντ της Συρίας έτσι και με το κυπριακό κράτος, το τζιχαντιστικό δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου έχει πάθει ψύχωση. Δεν τους βγαίνει το παιχνίδι. Και όχι μόνο αυτό. Στη Συρία γενικά αλλά και στην πολιορκούμενη από τους τζιχαντιστές-αποκεφαλιστές του Χαλιφάτου κουρδική πόλη Κομπάνι ειδικά, κατέρρευσε παταγωδώς και η προπαγανδιστική εικόνα που η Τουρκία προέβαλε για τον εαυτό της στις δυτικές κοινωνίες και στα δυτικά κέντρα αποφάσεων. Την εικόνα που οι νεροκουβαλητές της και οι χρήσιμοι ηλίθιοι αναπαρήγαγαν ενθουσιωδώς. Η εικόνα των τουρκικών αρμάτων μάχης στη συνοριακή βουνοπλαγιά να σφυρίζουν αδιάφορα ενώ απέναντι στο πολιορκούμενο Κομπάνι μια χούφτα Κούρδων με ηγέτιδα μια Κούρδισσα (αν αυτό είναι ποτέ δυνατόν για το τουρκικό τζιχαντιστικό δίδυμο) να αντιστέκονται κατά των αποκεφαλιστών του Χαλιφάτου, αφαίρεσε τη διαχρονική μάσκα υποκρισίας από το τουρκικό κράτος, σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι κατά συρροή προκλητικές αλλά και δολοφονικές πράξεις της Τουρκίας στη Συρία, με αποκορύφωμα την πόλη Κομπάνι, κατέδειξαν ότι η Άγκυρα ήθελε όχι μόνο την άλωση της πόλης από τους τζιχαντιστές αλλά την άλωση ολόκληρης της Συρίας και, μαζί τον δημόσιο αποκεφαλισμό του άπιστου (καφούρ) Άσαντ και της οικογένειάς του. Και γιατί όχι αφού θα μετέτρεπαν τη Συρία σε τουρκική σατραπεία, κάτι που ο Άσαντ αρνείται πεισματικά να πράξει…
Με αποκορύφωμα το Κομπάνι και πάλι, σχεδόν ολόκληρος ο παγκόσμιος Τύπος, αλλά με αιχμή τα δυτικά ΜΜΕ, απελευθερώθηκε από το σύνδρομο της «ιερής αγελάδας» (holy cow syndrome) όποτε έγραφε για την Τουρκία. Το σύνδρομο αυτό υπήρξε απότοκο της εικόνας-μοντέλου που η Δύση κατασκεύασε και προώθησε για την Τουρκία μεταπολεμικά. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία πακετοποιήθηκε και πουλήθηκε (framed and marketed) ως το κατ’ εξοχήν αναπτυξιακό κοσμικό (κεμαλικό) μοντέλο που η Ουάσιγκτον προωθούσε ως παράδειγμα έναντι του κρατοκεντρικού-σοσιαλιστικού της Σοβιετικής Ένωσης. Μεταψυχροπολεμικά, από ««οσμικό» το μοντέλο Τουρκία μετεξελίχθηκε σε «ισλαμικό» -αυτό του λεγόμενου «ήπιου Ισλάμ» (soft Islam). Στο πρόσωπο του Ερντογάν και των ομόπιστών του, τα δυτικά κέντρα εξουσίας χαιρέτισαν τον κατ’ εξοχή εκπρόσωπό του τουρκο-ισλαμικού πλέον μοντέλου που θα λειτουργούσε και ως «γέφυρα πολιτισμών». Η αντίστροφη μέτρηση για την αποδόμηση της κατασκευασμένης εικόνας της Τουρκίας άρχισε με τη σταδιακή κατάρρευση του ισραηλινο-τουρκικού άξονα τη δεκαετία του 2000. Ωστόσο αυτό από μόνο του δεν ήταν αρκετό. Είναι ο Άσαντ και η συριακή κρίση που αποκαθήλωσαν τον Ερντογάν και αποκάλυψαν τα τζιχαντιστικά του πιστεύω, φέρνοντάς τον σε σύγκρουση με τον μέχρι τότε υπ’ αριθμό ένα δημόσιο θαυμαστή του, τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα.
Κάποτε, στην εξέλιξη της συριακής κρίσης ο Ομπάμα πληροφορήθηκε από τις υπηρεσίες του ότι το φιλαράκι του, ο Ταγίπ Ερντογάν, προσπαθούσε να τον παγιδεύσει με ψεύδη και «κατασκευασμένα» γεγονότα, ακόμη και με προβοκάτσιες, ώστε να του κάνει τη «βρώμικη» δουλειά της ανατροπής του Άσαντ. Κάτι που προφανώς η Μεγάλη (Buyuk) Τουρκία αδυνατούσε να υλοποίησει από μόνη της. Και είναι ένα σχεδόν άγνωστο γεγονός που άλλαξε τα πράγματα. Στις 16 Μαΐου 2013, σε συνάντηση των δύο στον Λευκό Οίκο, ένας μαινόμενος Ερντογάν σηκώθηκε και άρχισε να κουνά το δάκτυλο του στον Ομπάμα, κατηγορώντας τον ότι υπαναχώρησε στο ζήτημα της Συρίας. Σύμφωνα με αξιωματούχο του Λευκού Οίκου, ο Ερντογάν σηκώθηκε και κουνούσε το μεσαίο δάκτυλο κατά του Προέδρου μέσα στον Λευκό Οίκο.
Με τον Λευκό Οίκο να έχει πλήρη πλέον εικόνα της τζιχαντιστικής ατζέντας του Ερντογάν στη Συρία και την αρωγή και στήριξη που η Τουρκία παρείχε στους τζιχαντιστές, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι και υπηρεσίες άρχισαν τις διαρροές και τις προνομιακές ενημερώσεις των αμερικανικών ΜΜΕ για τον διπρόσωπο αλλά και καταστροφικό ρόλο της Τουρκίας στη Συρία.
Και όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς τι σημαίνει στοχοποίηση κράτους, εταιρείας ή ατόμου από τους αμερικανικούς μηχανισμούς εξουσίας, αντιλαμβάνεται ότι αυτό που ακολουθεί είναι ένα τσουνάμι αρνητικής δημοσιότητας, που, κυριολεκτικά, πνίγει. Στην πορεία, πρωταγωνιστής έγινε και ο ίδιος ο Ερντογάν με την ανερμάτιστη, αλαζονική, παρανοϊκή και ψυχωτική συμπεριφορά του ιδίου και όπως και του Νταβούτογλου. Και οι δυο δεν σταματούν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά που τους καίει καθοδηγούμενοι από τον... Αλλάχ, όπως διατυμπανίζουν.
Τα πρόσφατα γεγονότα γύρω από την πολιορκία του Κομπάνι έφεραν την τελική αποδόμηση. Ταυτόχρονα ανέδειξαν σε πλανητικό επίπεδο τον ισλαμοφασισμό ως την κυρίαρχη σήμερα ιδεολογία στη χώρα. Απέδειξαν επίσης ότι η βία και η μισαλλοδοξία δεν είναι περιστασιακά αλλά αποτελούν διαχρονικά δομικά χαρακτηριστικά του κράτους.
Μάριος Ευρυβιάδης
Ο Φιλελεύθερος