Յունուար 13ին, Սվազիլենտի թագաւոր Մսուադի 3րդը հայկական Սուրբ Յարութիւն մատուռը եւ վանքապատկան հողերը պաշտօնապէս փոխանցած է Էջմիածինի կաթողիկոսարանին: Այս մասին կը հաղորդէ Hayernaysor.am:
Մէկ տարի առաջ հայ համայնքի ներկայացուցիչները Սվազիլենտի թագաւոր Մսուադի 3րդին ներկայացուցած էին խնդրագիր` Սուրբ Յարութիւն եկեղեցին Էջմիածինի կաթողիկոսարանին փոխանցելու մասին:
Հիմա արդէն Սվազիլենտի հայկական մատուռը իրապէս դարձաւ հայկական եւ այսուհետ օրէնքով կը պատկանի Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսութեան:
Հեռաւոր ափրիկեան թագաւորութեան մէջ հայկական եկեղեցին յայտնուած է բացառապէս վերջերս` 1989 թուականին, շնորհիւ Գրիգոր Դերբելեանի:
Սվազիլենտի քաղաքացի Գրիգոր Դերբելեան ծնած է 1914 թուականին, Այնթապ: Հայոց Ցեղասպանութեան ժամանակ Գրիգորի մայրը, 20 օրեկան տղան գիրկը, ոտքով կը հասնի ամուսինի մօտ` Գահիրէ, իսկ քանի մը ամիս անց կը մահանայ: Աւարտելով Գահիրէի ամերիկեան համալսարանը` Գրիգոր 12 տարի կ՝աշխատի Խարթումի մէջ (Սուտան), ուր այդ ժամանակ կը գործէր բաւական մեծաթիւ հայ համայնք: Այնուհետեւ կը սկսի աշխատիլ Եոհանեսպուրկի մէջ (Հարաւային Ափրիկէի Հանրապետութիւն – Հ.Ա.Հ.)` Olivetti ընկերութեան մէջ:
Մօտ 60 հոգի նուիրատւութիւն կատարած են մատուռի կառուցման համար, նոյնպէս Olivetti ընկերութիւնը, ուր երկար տարիներ աշխատած է Գրիգոր: Հետաքրքրական է, որ մատուռի յետնամասը յենուած է մեծ քարի վրայ, որ կը ծառայէ իբրեւ խորան, ինչպէս Հայաստանի Սուրբ Գեղարդ եկեղեցին: Այսօր ափրիկեան փոքր թագաւորութեան մէջ կը գործէ փոքրիկ հայ համայնք մը` ընդամէնը 8 մարդ: