Το Ευ­ρω­πα­ϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο έ­χει α­να­γνω­ρί­σει με ψή­φι­σμά του το 1987 την Γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων. Παρ’ ό­λα αυ­τά πο­τέ δεν υ­λο­ποι­ή­θη­κε το αί­τη­μα του λα­ού μας ώ­στε στις ε­ντα­ξια­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της Τουρ­κί­ας να τε­θεί ως προ­ϋ­πό­θε­ση η α­να­γνώ­ρι­ση της Γε­νο­κτο­νί­ας. Πώς κρί­νε­τε ε­σείς την στά­ση αυ­τή;

Στην Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση έ­χει θε­σμι­κά και πο­λι­τι­κά δια­μορ­φω­θεί έ­να συ­γκε­κρι­μέ­νο πλαί­σιο μέ­σα στο ο­ποί­ο διε­ξά­γο­νται οι ε­ντα­ξια­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για ό­λα τα κρά­τη που ε­πι­θυ­μούν να γί­νουν μέ­λη της. Σε αυ­τόν το χώ­ρο, κυ­ρί­αρ­χο ρό­λο έ­χουν η θε­σμι­κή κρα­τι­κή λει­τουρ­γί­α, η ποιό­τη­τα της δη­μο­κρα­τί­ας, τα οι­κο­νο­μι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και, βέ­βαια, ο σε­βα­σμός των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των. Σε αυ­τήν την ε­δώ και χρό­νια δια­μορ­φω­μέ­νη θε­σμι­κή και πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή  δεν έ­χουν βρει τη θέ­ση τους ι­στο­ρι­κά γε­γο­νό­τα, α­κό­μα και μεί­ζο­νος κλί­μα­κας και ση­μα­σί­ας, ό­πως η γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων.

Αυ­τή η θε­σμι­κή και πο­λι­τι­κή ε­μπε­δω­μέ­νη κα­τά­στα­ση φαί­νε­ται να εί­ναι δύ­σκο­λο να αλ­λά­ξει. Γι' αυ­τό και εί­ναι πο­λύ ση­μα­ντι­κό να συσ­σω­ρεύ­ε­ται πο­λι­τι­κή πί­ε­ση προς την α­ντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση. Δη­λα­δή, προς την κα­τεύ­θυν­ση η Γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων να α­πο­κτή­σει ου­σιώ­δη ση­μα­σί­α και ε­πιρ­ρο­ή στην ε­ντα­ξια­κή πο­ρεί­α της Τουρ­κί­ας. Ε­δώ α­να­δει­κνύ­ε­ται και ο ι­διαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κός πο­λι­τι­κός ρό­λος του Ευ­ρω­πα­ϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου. Η α­θροι­στι­κή συσ­σώ­ρευ­ση ψη­φι­σμά­των υ­πέρ των θέ­σε­ών σας θα δια­μορ­φώ­σει έ­να ι­σχυ­ρό θε­σμι­κό και δι­πλω­μα­τι­κό κε­φά­λαιο που θα εί­ναι ε­ξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να α­γνο­η­θεί ή να πα­ρα­καμ­φθεί στην πο­ρεί­α των ε­ντα­ξια­κών δια­πραγ­μα­τεύσε­ων  της Τουρ­κί­ας.

Με την ε­μπει­ρί­α σας στο Υ­πουρ­γεί­ο Ε­ξω­τε­ρι­κών της Ελ­λά­δας, ποια θε­ω­ρεί­τε πως εί­ναι τα κυ­ρί­αρ­χα στοι­χεί­α για την βελ­τί­ω­ση και πε­ραι­τέ­ρω α­νά­πτυ­ξη της κα­λής συ­νερ­γα­σί­ας με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Αρ­με­νί­ας;

Και οι δύ­ο χώ­ρες έ­χουν μα­κρά ι­στο­ρί­α φι­λί­ας και συ­νερ­γα­σί­ας. Πά­ντα υ­πάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια ε­μπλου­τι­σμού και εμ­βά­θυν­σής τους σε ό­λα τα ε­πί­πε­δα: οι­κο­νο­μι­κό, πο­λι­τι­κό, δι­πλω­μα­τι­κό, πο­λι­τι­στι­κό. Και αυ­τό πρέ­πει να εί­ναι στα­θε­ρή ε­πι­δί­ω­ξη Α­θή­νας και Ε­ρε­βάν. Έ­χου­με τό­σα πολ­λά που μας ε­νώ­νουν.

Ό­πως γνω­ρί­ζε­τε η Τουρ­κί­α κρα­τά κλει­στά τα σύ­νο­ρά της με την Αρ­με­νί­α, ε­νώ συγ­χρό­νως προ­σπα­θεί να ε­πι­δεί­ξει δυ­να­μι­κή και η­γε­μο­νι­κή πα­ρου­σί­α στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή. Δεί­χνει πως θέ­λει να α­να­βαθ­μί­σει τις σχέ­σεις της με τα γει­το­νι­κά κρά­τη, παρ’ ό­λα αυ­τά, δεν ο­πι­σθο­χω­ρεί ού­τε χι­λιο­στό α­πό τις θέ­σεις της. Πώς συ­νά­δουν ό­λα αυ­τά;

Δια­χρο­νι­κά, η Τουρ­κί­α δεν έ­χα­νε πο­τέ ευ­και­ρί­α να α­σκή­σει πο­λι­τι­κή πυγ­μής στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της. Αυ­τό το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της ε­ξω­τε­ρι­κής της πο­λι­τι­κής την α­κο­λου­θεί και σή­με­ρα, πράγ­μα το ο­ποί­ο- ό­χι α­δί­κως- κα­θι­στά πολ­λά κρά­τη ε­πι­φυ­λα­κτι­κά και δύ­σπι­στα α­πέ­να­ντι στις πο­λι­τι­κές της κι­νή­σεις, α­κό­μα και αν αυ­τές εμ­φα­νί­ζο­νται ως με­τριο­πα­θείς, ή α­κό­μα και θε­τι­κές. Άλ­λω­στε, εί­ναι πο­λύ πρό­σφα­τη η πο­λι­τι­κή του κ.Ντα­βού­το­γλου για «μη­δε­νι­κά προ­βλή­μα­τα με ό­λους τους γεί­το­νες», η ο­ποί­α έ­χει ή­δη κα­τα­λή­ξει σε «μό­νο προ­βλή­μα­τα με ό­λους τους γεί­το­νες».

Τον Α­πρί­λη του 2015 συ­μπλη­ρώ­νο­νται 100 χρό­νια α­πό τη Γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων, α­πό την Ο­θω­μα­νι­κή Τουρ­κί­α. Η ση­μα­ντι­κή αυ­τή η­με­ρο­μη­νί­α για το έ­θνος μας θα μπο­ρού­σε να ση­μα­το­δο­τή­σει την α­νέ­γερ­ση ε­νός μνη­μεί­ου α­φιε­ρω­μέ­νου στη μνή­μη των θυ­μά­των της Γε­νο­κτο­νί­ας, σε κε­ντρι­κό ση­μεί­ο της Α­θή­νας;

Ποιος στην Ελ­λά­δα θα μπο­ρού­σε να α­πο­κλεί­σει κά­τι τέ­τοιο; Πολ­λά θα ε­ξαρ­τη­θούν α­πό την ε­νερ­γο­ποί­η­ση της ελ­λη­νο­αρ­μέ­νι­κης κοι­νό­τη­τας.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των ελ­λη­νο­αρ­με­νί­ων εί­ναι σφι­χτά συ­νυ­φα­σμέ­νη με τις έν­νοιες σχο­λεί­ο-εκ­κλη­σί­α-ε­φη­με­ρί­δα-σω­μα­τεί­α (πο­λι­τι­στι­κά και α­θλη­τι­κά). Το ί­διο και οι προ­τε­ραιό­τη­τές μας ως κοι­νό­τη­τα, κυ­ρί­ως τώ­ρα, λό­γω των οι­κο­νο­μι­κά πιε­σμέ­νων συν­θη­κών. 

Σε ποιούς το­μείς θα μπο­ρύ­σα­με να έ­χου­με την α­ρω­γή της πε­ρι­φέ­ρειας;

Θα βρεί­τε πά­ντα α­νοι­χτή την πόρ­τα μου ως πε­ρι­φε­ρειάρ­χη. Ό,τι μπο­ρεί να γί­νει μέ­σα στο πλαί­σιο των αρ­μο­διο­τή­των μου, θα προ­σπα­θή­σω ει­λι­κρι­νά  να γί­νει. Και γνω­ρί­ζε­τε πο­λύ κα­λά, ό­τι ό,τι λέ­ω το εν­νο­ώ.