Με χα­ρά βλέ­που­με πά­ντο­τε τη συμ­με­το­χή των συ­μπα­τριω­τών μας στα κοι­νά της χώ­ρας μας, πι­στεύ­ο­ντας ό­τι με τη δι­πλή ι­διό­τη­τα του ελ­λη­νο­αρ­μέ­νιου έ­χουν δι­πλή ευαι­σθη­σί­α σε θέ­μα­τα που α­φο­ρούν στους πο­λί­τες, τις έν­νοιες και τη ζω­ή μας. Η προ­σφυ­γι­κή κα­τα­γω­γή της οι­κο­γέ­νειάς σας και η προ­σω­πι­κή σας δια­δρο­μή α­πο­τε­λεί την κυ­ρί­αρ­χη ταυ­τό­τη­τά σας.

Θα θέ­λα­τε να μι­λή­σε­τε στους α­να­γνώ­στες της ε­φη­με­ρί­δας μας για τα βιώ­μα­τά σας;

Στην Ελ­λά­δα η οι­κο­γέ­νεια της μη­τέ­ρας μου ε­γκα­τα­στά­θη­κε μό­νι­μα το 1931 στην πε­ριο­χή των Α­γί­ων Θε­ο­δώ­ρων Κο­ριν­θί­ας. Μέ­νουν πά­ντα στη μνή­μη μου χα­ραγ­μέ­νες λέ­ξη προς λέ­ξη οι δι­η­γή­σεις για τον παπ­πού μου, Κά­ρο­λο Χα­νι­κιάν, ο ο­ποί­ος ε­γκα­τέ­λει­ψε την Α­με­ρι­κή ό­που σπού­δα­ζε και γύ­ρι­σε για να ορ­γα­νώ­σει τάγ­μα που πο­λέ­μη­σε ε­θε­λο­ντι­κά κα­τά των Τούρ­κων. Στη συ­νέ­χεια έ­γι­νε ε­πί­σης ε­πι­κε­φα­λής της Νή­αρ  Ή­στ έ­χο­ντας υ­πό την αι­γί­δα του 3.000 ορ­φα­νά. Η ι­στο­ρί­α των προ­γό­νων μου, η γε­νο­κτο­νί­α, ο ξε­ρι­ζω­μός, οι δυ­σκο­λί­ες, οι κα­κου­χί­ες α­πο­τε­λούν για μέ­να βιώ­μα­τα που με έ­χουν ση­μα­δέ­ψει. Ο α­γώ­νας, η ελ­πί­δα, το ά­σβε­στο  πά­θος και το πεί­σμα τους για ζω­ή που τους ο­δή­γη­σαν σε έ­να νέ­ο ξε­κί­νη­μα πραγ­μα­τι­κά α­πό το μη­δέν α­πο­τε­λούν για μέ­να πά­ντα ο­δη­γό στην ό­ποια δια­δρο­μή μου και μου δί­νουν δύ­να­μη και κου­ρά­γιο να α­ντι­με­τω­πί­ζω τις κα­θη­με­ρι­νές δυ­σκο­λί­ες  στη ζω­ή και την στα­διο­δρο­μί­α μου στον ε­παγ­γελ­μα­τι­κό στί­βο και στο Δή­μο της Α­θή­νας.

Ποια εί­ναι η ε­μπει­ρί­α σας ως Α­ντι­δή­μαρ­χος Τε­χνι­κών Υ­πη­ρε­σιών του Δή­μου Α­θη­ναί­ων;

   Την τε­λευ­ταί­α τριε­τί­α συ­ντε­λέ­στη­κε μί­α τε­ρά­στια προ­σπά­θεια α­πό τη Δη­μο­τι­κή αρ­χή και τον ί­διο το Δή­μαρ­χο Γιώρ­γο Κα­μί­νη να “νοι­κο­κυ­ρευ­τεί” ο Δή­μος της Α­θή­νας και να μπο­ρέ­σει να στα­θεί στα πό­δια της η πό­λη πα­ρά τις α­ντί­ξο­ες συν­θή­κες. Νο­μί­ζω πως η προ­σπά­θεια αυ­τή ευο­δώ­θη­κε σε πο­λύ με­γά­λο βαθ­μό και πλέ­ον έ­χουν μπει τα θε­μέ­λια για έ­να νέ­ο δη­μιουρ­γι­κό ξε­κί­νη­μα. Προ­σω­πι­κά, έ­δω­σα έ­ναν πο­λύ με­γά­λο α­γώ­να ε­πι­διώ­κο­ντας, και πε­τυ­χαί­νο­ντας πι­στεύ­ω, την α­να­διορ­γά­νω­ση των Τε­χνι­κών Υ­πη­ρε­σιών του Δή­μου με βελ­τί­ω­ση του πα­ρα­γό­με­νου έρ­γου πο­σο­τι­κά και ποιο­τι­κά, με ε­κτε­τα­μέ­νη α­ξιο­ποί­η­ση πό­ρων του Ε­ΣΠΑ για ε­κτέ­λε­ση ση­μα­ντι­κών έρ­γων με ε­ξα­σφά­λι­ση δια­φά­νειας στη δια­χεί­ρι­ση. Στό­χοι και ε­πι­διώ­ξεις μου για τη νέ­α πε­ντα­ε­τί­α εί­ναι η αι­σθη­τι­κή και λει­τουρ­γι­κή α­να­βάθ­μι­ση της Α­θή­νας, η διεύ­ρυν­ση και βελ­τί­ω­ση των δο­μών κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας και αλ­λη­λεγ­γύ­ης, ο εκ­συγ­χρο­νι­σμός των πα­ρα­γω­γι­κών δο­μών και η στή­ρι­ξη των νέ­ων ε­πι­χει­ρη­μα­τιών, η α­ξιο­ποί­η­ση των ε­γκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων κτι­ρί­ων, η δη­μιουρ­γί­α νέ­ων ε­γκα­τα­στά­σε­ων ε­ξυ­πη­ρέ­τη­σης του πο­λί­τη (σχο­λεί­α, βρε­φο­νη­πια­κοί σταθ­μοί, δη­μο­τι­κά ια­τρεί­α, χώ­ροι ά­θλη­σης, χώ­ροι πρα­σί­νου, παι­δι­κές χα­ρές κ.α.). Ό­λα αυ­τά φυ­σι­κά με σύ­νε­ση στην οι­κο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση και α­πό­λυ­τη δια­φά­νεια στις δια­δι­κα­σί­ες. Ό­ρα­μά μου εί­ναι να με­τα­τρα­πεί η Α­θή­να σε Μη­τρο­πο­λι­τι­κό Δή­μο που θα συ­γκε­ντρώ­νει ό­λες τις αρ­μο­διό­τη­τες και θα μπο­ρεί να πα­ρέ­χει υ­ψη­λού ε­πι­πέ­δου υ­πη­ρε­σί­ες προς τους δη­μό­τες πιο γρή­γο­ρα και α­πο­τε­λε­σμα­τι­κά.

Η α­δελ­φο­ποί­η­ση του Δή­μου Α­θη­ναί­ων με την πρω­τεύ­ου­σα της Αρ­με­νί­ας Γιε­ρε­βάν με­τρά ή­δη μια δε­κα­ε­τί­α. Η έ­ως τώ­ρα “τυ­πι­κή” αυ­τή α­δελ­φο­ποί­η­ση νο­μί­ζε­τε πως θα μπο­ρού­σε να ε­ξε­λι­χθεί σε ου­σια­στι­κή, και με ποιο τρό­πο;

 Πράγ­μα­τι, πι­στεύ­ω πως έ­χουν ω­ρι­μά­σει οι συν­θή­κες, αυ­τή η α­δελ­φο­ποί­η­ση να γί­νει πιο ου­σια­στι­κή και προ­σο­δο­φό­ρα και για τις δύ­ο πλευ­ρές, κά­τι που δυ­στυ­χώς δεν έ­γι­νε την προ­η­γού­με­νη δε­κα­ε­τί­α. Οι βά­σεις υ­πάρ­χουν και θα πρέ­πει σι­γά σι­γά να οι­κο­δο­μη­θεί μί­α σχέ­ση ου­σια­στι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ξε­κι­νώ­ντας με την υ­πο­γρα­φή ε­νός μνη­μο­νί­ου συ­νερ­γα­σί­ας που θα α­φο­ρά το­μείς ό­πως αυ­τοί της εκ­παί­δευ­σης, του πο­λι­τι­σμού, του α­θλη­τι­σμού, της υ­γεί­ας και της τε­χνο­γνω­σί­ας σε ζη­τή­μα­τα το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. Εν­δεί­κνυ­ται α­κό­μη η α­νταλ­λα­γή α­πό­ψε­ων και η ε­κα­τέ­ρω­θεν υ­ιο­θέ­τη­ση σύγ­χρο­νων με­θό­δων σε το­μείς, ό­πως, α­νά­πτυ­ξη, πο­λε­ο­δο­μί­α και χω­ρο­τα­ξί­α, προ­στα­σί­α του φυ­σι­κού και πο­λι­τι­στι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ποιό­τη­τα ζω­ής. Δρά­σεις ό­πως οι α­νταλ­λα­γές μα­θη­τών, η διορ­γά­νω­ση πο­λι­τι­στι­κών εκ­δη­λώ­σε­ων και στις δύ­ο πό­λεις αλ­λά και κοι­νές πρω­το­βου­λί­ες μπο­ρούν να δώ­σουν έ­ναν πιο ου­σια­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα και να συμ­βάλ­λουν στη δη­μιουρ­γί­α μιας πραγ­μα­τι­κά ε­ποι­κο­δο­μη­τι­κής σχέ­σης α­νά­με­σα στις δύ­ο πό­λεις και τους ί­διους τους πο­λί­τες. Άλ­λω­στε πά­ρα πολ­λά ε­νώ­νουν Αρ­μέ­νιους και Έλ­λη­νες, δύ­ο πραγ­μα­τι­κά α­δελ­φούς λα­ούς.

Τον Α­πρί­λη του 2015 συ­μπλη­ρώ­νο­νται 100 χρό­νια α­πό τη Γε­νο­κτο­νί­α των Αρ­με­νί­ων, α­πό την Ο­θω­μα­νι­κή Τουρ­κί­α. Η ση­μα­ντι­κή αυ­τή η­με­ρο­μη­νί­α για το έ­θνος μας θα μπο­ρού­σε να ση­μα­το­δο­τή­σει την α­νέ­γερ­ση ε­νός μνη­μεί­ου α­φιε­ρω­μέ­νου στη μνή­μη των θυ­μά­των της Γε­νο­κτο­νί­ας, σε κε­ντρι­κό ση­μεί­ο της Α­θή­νας;

Η ση­μα­ντι­κή αυ­τή ε­πέ­τειος για το έ­θνος των Αρ­με­νί­ων που α­να­γνω­ρί­ζε­ται και τι­μά­ται ό­χι μό­νο α­πό τους ί­διους αλ­λά α­πό τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα σχε­δόν στο σύ­νο­λό της ως έ­να α­πό τα πιο τρα­γι­κά και με­λα­νά ση­μεί­α της σύγ­χρο­νης πα­γκό­σμιας ι­στο­ρί­ας, ο­φεί­λει να έ­χει το δι­κό της ση­μεί­ο α­να­φο­ράς και μνή­μης ει­δι­κά σε μί­α χώ­ρα που η κοι­νό­τη­τα των Αρ­με­νί­ων εί­ναι α­πό τις με­γα­λύ­τε­ρες και πιο δρα­στή­ριες. Προ­σω­πι­κά και λό­γω της κα­τα­γω­γής μου θε­ω­ρώ χρέ­ος μου να προ­σπα­θή­σω ό­σο περ­νά­ει α­πό το χέ­ρι μου για την υ­λο­ποί­η­ση ε­νός τέ­τοιου έρ­γου που θα α­πο­τε­λέ­σει α­να­γνώ­ρι­ση της αρ­μέ­νι­κης κοι­νό­τη­τας της Α­θή­νας και της Ελ­λά­δας, δε­δο­μέ­νης και της συ­μπλή­ρω­σης των 100 χρό­νων α­πό τη Γε­νο­κτο­νί­α.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των ελ­λη­νο­αρ­με­νί­ων εί­ναι σφι­χτά συ­νυ­φα­σμέ­νη με τις έν­νοιες σχο­λεί­ο-εκ­κλη­σί­α-ε­φη­με­ρί­δα-σω­μα­τεί­α (πο­λι­τι­στι­κά και α­θλη­τι­κά). Το ί­διο και οι προ­τε­ραιό­τη­τές μας ως κοι­νό­τη­τα, κυ­ρί­ως τώ­ρα, λό­γω των οι­κο­νο­μι­κά πιε­σμέ­νων συν­θη­κών.

Σε ποιους το­μείς θα μπο­ρού­σα­με να έ­χου­με την α­ρω­γή του Δή­μου Α­θη­ναί­ων;

    Η παι­δεί­α, η εκ­παί­δευ­ση, η θρη­σκεί­α και η α­νά­πτυ­ξη του πο­λι­τι­σμού α­πο­τε­λούν βα­σι­κά συ­στα­τι­κά στοι­χεί­α μιας σω­στά δο­μη­μέ­νης κοι­νω­νί­ας και συ­νε­πώς κά­θε μι­κρο­γρα­φί­ας της ό­πως εί­ναι και η κοι­νό­τη­τα των ελ­λη­νο­αρ­με­νί­ων. Ο Δή­μος Α­θη­ναί­ων μπο­ρεί και πρέ­πει να στη­ρί­ξει την κοι­νό­τη­τα ει­δι­κά σε το­μείς που βρί­σκο­νται στη δι­κή του δι­καιο­δο­σί­α ό­πως τα σχο­λεί­α και τα πο­λι­τι­στι­κά και α­θλη­τι­κά σω­μα­τεί­α μέ­σω του Ο­ΠΑΝ­ΔΑ και άλ­λων ορ­γα­νι­σμών του βελ­τιώ­νο­ντας το ε­πί­πε­δο ζω­ής των συ­μπο­λι­τών μας ελ­λη­νο­αρ­με­νί­ων και προ­ά­γο­ντας τον πο­λι­τι­σμό και τα ή­θη και έ­θι­μά τους.