Ընկեր Յակոբ Զարոբեան երկար զեկուցում մը տուած էր, որ կը գրաւէ «Սովետական Հայաստան» օրաթերթի Յունիս 22-ի թիւին 14 սիւնակները:
Այս զեկուցումէն կը յայտնուի, թէ Մեսրոպ Մաշտոցի 1600-ամեակի առթիւ Հայաստանի մէջ ցուցաբերուած ազգային ոգին դժգոհ ձգած է «պարտիայի» քարտուղարը, որ սա խօսքերով կ՛արտայայտուի. «… Վերջերս հայ ժողովուրդը հանդիսաւոր կերպով տօնեց մեր ազգային գրերի ստեղծող եւ հայ դպրութեան հիմնադիր Մեսրոպ Մաշտոցի ծննդեան 1600-ամեակը: Այդ տօնը նշուեց ոչ միայն մեզ մօտ, այլեւ՝ Մոսկուայում եւ միւս եղբայրական ռեսպուբլիկաներում: Այս փաստը մէկ անգամ եւս ակնառու կերպով արտայայտում է Կոմունիստական պարտիայի եւ սովետական կառավարութեան հոգատարութիւնը անցեալի կուլտուրական ժառանգութեան եւ ազգային հոգեւոր արժէքների պահպանութեան նկատմամբ: Մեսրոպ Մաշտոցի ծննդեան 1600-ամեակի տօնակատարութիւնը մեր սրտերը լցրեց հպարտութեան օրինական զգացումով: Սակայն ազգային հպարտութիւնը ոչ մի կերպ համատեղելի չէ ազգային սնապարծութեան եւ ազգային սահմանափակուածութեան հետ: ՍՄԿՊ օրագրում պարզ ու յստակ ասուած է. «Կոմունիստական շինարարութեան ընթացքում ծառացող ազգային փոխյարաբերութիւնների բոլոր հարցերը պարտիան լուծում է պրոլետարական ինտներնացիոնալիզմի դիրքերից, լենինեան ազգային քաղաքականութեան անշեղ կիրառման հիմքի վրայ: Պարտիան թոյլ չի տալիս ազ-գային առանձնայատկութիւնների ո՛չ անտեսւում, ո՛չ էլ ուռճացում»: Մինչդեռ ազգային քաղաքականութիւնը բնորորոշ պարտիական այս դրոյթը երբեմն անտեսում է մեր առանձին գրողների կողմից: «Գրական մամուլում յաճախ երեւան են գալիս բանաստեղծութիւններ, պատմուածքներ ու յօդուածներ, որոնք չեն նպաստում աշխատաւորութեան ճիշդ դաստիարակման»: