- Ամբերդը, որ բազմած է Արագածի հարաւային փէշին, շինուած է Անիի ոճով։ Կը պատկանէր Պահլաւունի իշխաններուն։ Հայաստանի հնագէտ¬ճարտարագէտները սկսած են նորոգել եւ վերականգնել աւերակները։ Պատմական յուշարձաններու թիւը Հայաստանի մէջ կը հասնի չորս հազարի։ Պիտի վերանորոգուին տասը մեծ յուշարձաններ, որոնց շարքին Գնդեվանքը, Երերուքի հռչակաւոր կաթողիկէն։ Մօտ ատենէն հնասէրներուն առջեւ իր դռները պիտի բանայ Գոշավանքը, որ մեծ դեր խաղացած է Միջնադարեան Հայաստանի մշակութային կեանքին մէջ։ Հոն երկար տարիներ ապրած եւ ստեղծագործած է փիլիսոփայ եւ գրագէտ Մխիթար Գոշ։ Վանքը ունեցած է մեծ գրադարան մը, որ այժմ գոյութիւն ունի կէս մը քանդուած վիճակի մէջ։ Մխիթար Գոշի դամբարանն ալ հոն կը գտնուի։ Կարգ մը որմնանկարներ ալ պիտի նորոգուին։

- Անպաշտօն կերպով Հայաստան այցելած է Մոսկուայի Սորիոյ դեսպանը՝ Սալահ էլ Տին Թարազի։ Երեւանի մէջ խօսակցութիւններ ունեցած է Գերագոյն Խորհուրդի նախագահ Ն. Յարութիւնեանի, քարտուղար Ա. Գալստեանի, Բ. Գալստեանի, Բ. Գրիգորեանի, Ա. Շահինեանի եւ Ջ. Հասրաթեանի հետ։

- Պատմաբան եւ բանասէր Ստեփան Կանայեանի դիւանէն գտնուած է Կէօթէի «Էկմոնտ» ողբերգութեան թարգմանութեան ձեռագիրը, որ վերջացած է 1893ին, Դիլիջան։ Թարգմանութեան լեզուն հիւթեղ է, համեմուած ժողովրդական լեզուի հարուստ բառ ու բանով։ Հարազատ մնալով բնագիրին, Ս. Կանայեան աշխատած է պահպանել ոչ միայն ողբերգութեան ոգին, այլեւ ժամանակի գունագեղութիւնը։ Ձեռագիրը մինչեւ այսօր մնացած էր անտիպ։ Ստ. Կանայեանէն ետք Կէօթէի այս գործը թարգմանած է Հմայեակ Մաժինեան եւ անցեալ դարու 90ական թուականներուն տպագրած է «Մուրճ» հանդէսին մէջ։ Այնուհետեւ, 1899ին, լոյս տեսած է առանձին գիրքով։